Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα χειρουργικη - πλαστικη χειρουργικη. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα χειρουργικη - πλαστικη χειρουργικη. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Τρίτη 15 Μαρτίου 2011
Δευτέρα 14 Μαρτίου 2011
Ρινοπλαστική χωρίς νυστέρι
Η πιθανότητα να φτιάξει κάποιος τη μύτη του χωρίς χειρουργείο, ακούγεται πολύ ελκυστική. Πιθανόν πολλοί να αναρωτιούνται εάν κάτι τέτοιο είναι δυνατόν. Κι όμως είναι. Κάποιες μύτες, μπορούν με πολύ εύκολο τρόπο να διορθωθούν χωρίς χειρουργείο, αλλά με χρήση ενέσιμων υλικών. Τα μειονέκτημα της μεθόδου είναι ότι κάτι τέτοιο δεν είναι εφικτό για όλες τις μύτες, καθώς και ότι το αποτέλεσμα δεν είναι μόνιμο, αν και συνήθως είναι μακράς διάρκειας. Από την άλλη πλευρά όμως, η πιθανότητα για κάποιον να μπορέσει να διορθώσει το σχήμα της μύτης με μία διαδικασία δέκα λεπτών, χωρίς χειρουργείο και με πολύ μικρό κόστος, προσφέρει ασύγκριτα πλεονεκτήματα. Η διαδικασία αυτή γίνεται με χρήση ενέσιμων υλικών γεμίσματος (fillers), τα οποία εγχύονται κάτω από το δέρμα της μύτης, αλλάζοντας το σχήμα της. Αφορά κυρίως σε μύτες που είναι φυσιολογικές ή μικρές σε όγκο και οι οποίες παρουσιάζουν πρόβλημα στο σχήμα τους. Δεν αφορά σε μύτες που είναι μεγάλες και χρειάζονται σμίκρυνση. Η έγχυση του υαλουρονικού οξέος γίνεται στο ιατρείο του πλαστικού χειρουργού και είναι μία αρκετά σύντομη και εύκολη διαδικασία. Χρειάζεται προσοχή όμως στο ότι είναι μία πράξη που δεν πρέπει να γίνεται από οποιονδήποτε γιατρό χρησιμοποιεί υαλουρονικό οξύ ή άλλα υλικά γεμίσματος. Θα πρέπει ο συγκεκριμένος γιατρός να έχει και γνώσεις στη ρινοπλαστική. Επίσης, η συγκεκριμένη διαδικασία προϋποθέτει ο γιατρός να έχει κάποια εμπειρία στον τρόπο αυτό διόρθωσης της μύτης, διότι, ως μέθοδος, έχει κάποιες ιδιαιτερότητες. Ένα άλλο θετικό της μεθόδου, είναι ότι ακόμη και σε περίπτωση που το τελικό αποτέλεσμα δεν αρέσει, μπορεί αυτό να είναι αναστρέψιμο. Μπορεί δηλαδή ο πλαστικός χειρουργός, με έγχυση ενός άλλου φαρμάκου, να επαναφέρει τη μύτη στην αρχική της κατάσταση. Φυσικά, δεν υπάρχουν τομές και σημάδια πάνω στη μύτη. Η διαδικασία γίνεται χωρίς να χρειάζεται κανενός είδους αναισθησία και μπορεί να είναι σταδιακή. Δηλαδή, μπορεί ο γιατρός να τοποθετήσει μία μικρή ποσότητα υαλουρονικού και αφού το άτομο δει το αποτέλεσμα στον καθρέφτη, να συνεχίσει προσθέτοντας λίγο ακόμα, πράγμα που μπορεί να γίνει την ίδια ημέρα ή και σε μεταγενέστερη. Μπορεί, δηλαδή, το άτομο να δει τη μύτη του να χτίζεται σιγά-σιγά. Με αυτόν τον τρόπο έχει τη δυνατότητα να εξοικειωθεί καλύτερα μαζί της, αλλά και να παρατηρεί τις όποιες ατέλειες, τις οποίες θα τις διορθώνει σταδιακά. Επίσης, με τον ίδιο τρόπο, έχει κανείς τη δυνατότητα να διορθώσει παράλληλα το πηγούνι ή και γενικότερα το σχήμα της κάτω γνάθου. Η διάρκεια του αποτελέσματος συνήθως είναι πάνω από ένα χρόνο και μετά από κάποιες επαναλήψεις η διάρκεια του αποτελέσματος αυξάνεται σημαντικά. Σε κάποια άτομα έχει παρατηρηθεί ακόμη και μονιμότητα του αποτελέσματος. Το υαλουρονικό, ως γνωστόν, είναι από τα πλέον ασφαλή υλικά που χρησιμοποιούνται στον τομέα της πλαστικής χειρουργικής. Το μοναδικό συναίσθημα να βλέπει κανείς τη μύτη του μέσα σε λίγα λεπτά να αλλάζει σχήμα, κάνει τη διαδικασία αυτή ιδιαίτερα εντυπωσιακή και αγαπητή στα άτομα που την έχουν δει να εφαρμόζεται πάνω τους.
dromostherapeia.gr
Πως αντιμετώπιζονται οι ουλές
Κάθε άνθρωπος υφίσταται περίπου διακόσιους τραυματισμούς κάθε χρόνο, αλλά η πλειονότητα αφορά επιφανειακές κακώσεις του δέρματος που δεν δημιουργούν ουλές. Όταν όμως ο τραυματισμός είναι βαθύτερος, τότε η αποκατάσταση της συνέχειας του δέρματος πραγματοποιείται με τη δημιουργία ουλής, της οποίας η φυσιολογική εξέλιξη και συμπεριφορά δεν είναι πάντοτε η αναμενόμενη.
Ουλές δημιουργούνται και από άλλες αιτίες, όπως χειρουργικές επεμβάσεις, διάφορες φλεγμονές (π.χ. η ακμή) και βαθιά εγκαύματα. Οι ουλές μπορεί να είναι ευαίσθητες στην αφή και στις μεταβολές της θερμοκρασίας, να προκαλούν κνησμό και σπανιότερα ελαφρύ πόνο.
Οι περισσότερες ουλές με την πάροδο του χρόνου βελτιώνονται. Η περίοδος αυτή δεν είναι η ίδια για όλους. Ο μέσος όρος είναι περίπου ένας χρόνος. Οι ουλές, κόκκινες, σκληρές και ανελαστικές στο αρχικό στάδιο, σταδιακά γίνονται μαλακές, επίπεδες και αποκτούν απόχρωση που μοιάζει με το γύρω δέρμα. Από την άποψη της εμφάνισης, είναι γεγονός ότι δύσμορφες ουλές σε εμφανή μέρη του σώματος (όπως το πρόσωπο), ανεξάρτητα από τη βαρύτητά τους, μπορεί να δημιουργήσουν ψυχολογικές επιβαρύνσεις και σπανιότερα ψυχιατρικές καταστάσεις. Σε γενικές γραμμές, οι ουλές είναι ανεπιθύμητες. Η αντιμετώπιση και θεραπεία των ουλών δεν είναι πάντα εύκολη. Σε πρώτη φάση οι ουλές αντιμετωπίζονται με συντηρητικές μεθόδους, όπως κρέμες, αλοιφές και άλλα φαρμακευτικά σκευάσματα. Χρησιμοποιούνται επίσης ειδικά επιθέματα από σιλικόνη και ειδικές πιεστικές ενδυμασίες. Όταν οι ουλές δημιουργούν πρόβλημα λειτουργικό- παρεμποδίζουν δηλαδή τη φυσιολογική λειτουργία κάποιου μέρους του σώματος, όπως τα δάκτυλα- τότε καταφεύγουμε σε πλαστική χειρουργική επέμβαση.
Σε ορισμένες περιπτώσεις η Πλαστική Χειρουργική μπορεί να βελτιώσει την εμφάνισή τους, αλλάζοντας το σχήμα και τη φορά τους, κάνοντάς τις πιο στενές και επίπεδες κ.ο.κ. Η Πλαστική Χειρουργική, αντίθετα με ό,τι πιστεύει ο πολύς κόσμος, δεν είναι σε θέση με τα όσα είναι μέχρι σήμερα γνωστά να εξαφανίσει τις ουλές, εκτός από σπάνιες περιπτώσεις.
Βουβωνοκήλη, μπορεί να είναι ασυμπτωματική!
Η βουβωνοκήλη αποτελεί τη συχνότερη μορφή κήλης, παρουσιάζεται στο 27% του συνόλου του ανδρικού πληθυσμού και στο 3% του γυναικείου. Το πιο συνηθισμένο σύμπτωμα που οδηγεί έναν ασθενή με βουβωνοκήλη στο γιατρό είναι ο συνεχόμενος ή επαναλαμβανόμενος πόνος στην κοιλιακή χώρα. Όμως υπάρχουν και φορές που η βουβωνοκήλη κήλη είναι ασυμπτωματική και διαγιγνώσκεται εντελώς τυχαία από τον χειρουργό. Η θεραπεία της είναι χειρουργική, με την τοποθέτηση ειδικών πλεγμάτων στην πάσχουσα περιοχή, απαλλάσσοντας από τα ενοχλητικά συμπτώματα τον ασθενή. Για το θέμα αυτό μας μιλάει ο γενικός χειρουργός Ηλίας Γκινοσάτης.
- Κύριε Γκινοσάτη τι ακριβώς είναι η βουβωνοκήλη;
- Πρόκειται για τη διόγκωση που εμφανίζεται στο κάτω δεξί ή αριστερό πλάγιο τμήμα της κοιλιάς και συγκεκριμένα στην περιοχή που ονομάζεται βουβωνική χώρα. Υπάρχει και η πιθανότητα να εμφανιστεί ταυτόχρονα και δεξιά και αριστερά, αναφερόμαστε δηλαδή στην αμφοτερόπλευρη βουβωνοκήλη. Το περιεχόμενο της βουβωνοκήλης είναι συνήθως τμήμα εντέρου και περιτοναϊκού λίπους, ενώ σε ορισμένες περιπτώσεις μπορεί να περιέχει μέχρι και τμήμα της ουροδόχου κύστεως.
- Ποια είναι τα αίτια που προκαλούν τη βουβωνοκήλη;
- Είναι αρκετά, όπως η ατελής σύγκλειση του βουβωνικού στομίου (είναι το μικρό στόμιο στο κοιλιακό τοίχωμα μέσα από το οποίο διέρχονται οι όρχεις στον άνδρα και ο σύνδεσμος της μήτρας στη γυναίκα), η διάταση του βουβωνικού στομίου, η χαλάρωση και η αδυναμία των ιστών που καλύπτουν το στόμιο και η αυξημένη ενδοκοιλιακή πίεση που μπορεί να προέρχεται από χρόνιο βήχα, δυσκοιλιότητα ή έντονη σωματική άσκηση. Μάλιστα σε πολλές περιπτώσεις συνυπάρχουν περισσότερο από ένα αίτια.
- Ποια είναι τα συμπτώματα που εμφανίζει η συγκεκριμένη πάθηση;
- Εμφάνιση διόγκωσης, μόνιμης ή διαλείπουσας, στο αντίστοιχο τμήμα της κοιλιακής χώρας, ήπιος πόνος στην περιοχή, αύξηση της έντασης του πόνου με την κίνηση ή το βήχα και ερυθρότητα του δέρματος της περιοχής σε συνδυασμό με αιφνίδιο έντονο πόνο που αποτελεί ένδειξη περίσφιξης της κήλης. Πρόκειται μάλιστα για επιπλοκή που χρήζει επείγουσα χειρουργική επέμβαση. Θα πρέπει επίσης να σας πω ότι η πάθηση μπορεί να μην εμφανίσει καθόλου συμπτώματα, υπάρχει δηλαδή πιθανότητα μια μικρή κήλη να παραμένει χωρίς συμπτώματα για πολλά χρόνια!
- Και να μιλήσουμε για τη θεραπεία, πως αντιμετωπίζεται η βουβωνοκήλη;
- Η θεραπεία της βουβωνοκήλης είναι χειρουργική. Η επέμβαση μπορεί να πραγματοποιηθεί τόσο με την κλασσική χειρουργική όσο και με την λαπαροσκοπική. Για την λαπαροσκόπηση είναι απαραίτητη η γενική αναισθησία ενώ για την ανοικτή μέθοδο, την κλασσική χειρουργική δηλαδή, υπάρχει η δυνατότητα της επισκληριδίου ή της τοπικής αναισθησίας. Η διάρκεια της επέμβασης είναι περίπου 30 - 60 λεπτά και η νοσηλεία στο νοσοκομείο δεν υπερβαίνει τις 24 ώρες. Στο χειρουργείο γίνεται επαναφορά του περιεχομένου της κήλης στο εσωτερικό της κοιλιάς, συρραφή του χάσματος και τοποθέτηση συνθετικού ή απορροφήσιμου πλέγματος.
- Τι επιτυγχάνεται με το πλέγμα; Ποια είναι με άλλα λόγια τα πλεονεκτήματα;
- Με την τοποθέτηση του πλέγματος μειώνεται το ποσοστό επανεμφάνισης της κήλης, ελαχιστοποιείται ο μετεγχειρητικός πόνος ενώ εξασφαλίζεται η γρήγορη επάνοδος στις καθημερινές δραστηριότητες.
Πηγή: http://e-hospital.gr/
Ολα άρχισαν με μια πέτρα
Κι αυτό γιατί τα διαμάντια δεν είναι όλα ίδια και δεν χρησιμεύουν μόνο στην ενίσχυση της γυναικείας αυτοπεποίθησης.
Στα έμπειρα ιατρικά χέρια το διαμάντι αποτελεί μέθοδο αποκατάστασης της λάμψης και της απαλότητας της επιδερμίδας, εύκολα, ανώδυνα και αποτελεσματικά. Ο λόγος για τη μέθοδο Silkpeel, που δίνει τη δυνατότητα να αντιμετωπιστούν προβλήματα της επιδερμίδας (αφυδάτωση, ακμή, δυσχρωμίες, πανάδες) άμεσα και με ορατά αποτελέσματα.
Πώς λειτουργεί Η μοναδικότητα της μεθόδου οφείλεται στο συνδυασμό μιας ήπιας δερμοαπόξεσης με ταυτόχρονη έγχυση τοπικών θεραπευτικών διαλυμάτων. Καθώς η ειδικά σχεδιασμένη κεφαλή από ατόφιο διαμάντι «γλιστρά» πάνω στην επιφάνεια του δέρματος, αφαιρεί τα νεκρά επιδερμικά κύτταρα και ταυτόχρονα παροχετεύει υποδερμικά τα θεραπευτικά διαλύματα, προσαρμοζόμενη πάντα στον εκάστοτε τύπο δέρματος.
Οσο διαρκεί ένας καθαρισμός...Στον χρόνο ενός απλού καθαρισμού και με την έγχυση υαλουρονικού οξέος και γλυκερίνης, ελαττώνονται οι γραμμές και οι λεπτές ρυτίδες, ενώ επιτυγχάνεται ανάπλαση του κολλαγόνου.
Στις περιπτώσεις ακμής η έγχυση σαλικυλικού οξέος με αντιμικροβιακή και αντιφλεγμονώδη δράση, βελτιώνει τη λάμψη και την υφή του δέρματος, όταν οι υπόλοιπες μέθοδοι αποτυγχάνουν. Επίσης με τη χρήση τριών δραστικών ουσιών (Kojic acid, Arbutin, Mulberry) καταπολεμάται η υπέρχρωση (κηλίδες), ενώ με τις καταλυτικές ιδιότητες της Tyrosinase επιτυγχάνεται η εξουδετέρωση των ενεργών κηλίδων.
Τέλος, με τη δύναμη της βιταμίνης C με την αντιγηραντική δράση περιορίζονται τα σημάδια της κόπωσης, το δέρμα ηρεμεί, φρεσκάρεται και καθαρίζεται.
Μόνιμο αποτέλεσμαΤο Silkpeel είναι μια εύκολη, γρήγορη και άμεση μέθοδος απομάκρυνσης σμήγματος και ρύπων από την επιδερμίδα. Ιδιαίτερη προετοιμασία δεν χρειάζεται εκτός από έναν απλό καθαρισμό. Στη συνέχεια εφαρμόζεται το μηχάνημα και ακολουθείται η διαδικασία. Κάθε συνεδρία διαρκεί 30 λεπτά και συνιστάται η επανάληψή της κάθε δεκαήμερο.
Ο αριθμός των συνεδριών ποικίλλει ανάλογα με το πρόβλημα, συνήθως όμως αρκούν 6-10 εφαρμογές για άριστα αποτελέσματα, αν και η δράση της μεθόδου είναι ορατή από την πρώτη κιόλας φορά.
Απευθύνεται σε όλες τις ηλικίες από 18 ετών και άνω και είναι απολύτως ασφαλής, καθώς δεν εμπεριέχει κινδύνους κι παρενέργειες. Το δέρμα δεν ερεθίζεται και το άτομο επιστρέφει άμεσα στις δραστηριότητές του χωρίς ίχνη και κοκκινίλες.
Το αποτέλεσμα είναι μόνιμο, αν και μπορεί όποιος θέλει να επαναλάβει τη μέθοδο μετά από ένα εξάμηνο για συντήρηση.
enet.gr
Μαστεκτομή και ταυτόχρονη αποκατάσταση του μαστού
Για πάρα πολλά χρόνια και ακόμη και σήμερα επικρατεί η λανθασμένη επιστημονική αντίληψη ότι η αποκατάσταση του μαστού ύστερα από μαστεκτομή πρέπει να καθυστερήσει μετά την επέμβαση της μαστεκτομής διότι μπορεί να εμποδίσει τη διάγνωση μιας τοπικής υποτροπής. Ετσι ένας μεγάλος πληθυσμός γυναικών αποζητά την αποκατάσταση μήνες ή και χρόνια μετά την επέμβαση της μαστεκτομής. Το αποτέλεσμα της αποκατάστασης του μαστού αυτών των γυναικών θεωρείται ικανοποιητικό, αλλά πολύ κατώτερο αισθητικά από αυτό που μπορεί να επιτευχθεί εφ' όσον η μαστεκτομή γίνει με την τεχνική της διατήρησης του δέρματος του μαστού (Skin Sparing Mastectomy) και την αποκατάσταση στον ίδιο χειρουργικό χρόνο (άμεση).Η μαστεκτομή με τη διατήρηση του δέρματος του μαστού και η άμεση αποκατάσταση προσφέρουν στην ασθενή το μεγάλο πλεονέκτημα ότι στον ίδιο χειρουργικό χρόνο εκτελείται τόσο η χειρουργική αφαίρεση του μαζικού αδένα όσο και η ανακατασκευή του απολεσθέντος μαστού. Η ταυτόχρονη αποκατάσταση του μαστού στον ίδιο χειρουργικό χρόνο με τη μαστεκτομή μπορεί να πραγματοποιηθεί είτε με τη χρήση ενθεμάτων σιλικόνης και σιλικονούχων διατατών δέρματος είτε με τη χρησιμοποίηση αυτόλογων ιστών είτε με συνδυασμό των παραπάνω.
* Μαστεκτομή και ταυτόχρονη αποκατάσταση με ενθέματα σιλικόνης
Η άμεση αποκατάσταση του μαστού με τη χρήση ενθεμάτων σιλικόνης ή σιλικονούχων διατατών δέρματος αποτελεί την πιο απλή και την πιο διαδεδομένη μέθοδο αποκατάστασης του μαστού ύστερα από μαστεκτομή. Στην τεχνική αυτή χρησιμοποιούνται τα ενθέματα σιλικόνης που τοποθετούνται υπό τον μείζονα θωρακικό μυ. Μετά την επέμβαση της μαστεκτομής στον ίδιο χειρουργικό χρόνο δίνεται η δυνατότητα στην ασθενή να αποκαταστήσει την έλλειψη του μαστού σε ένα και μόνο χρόνο. Συγχρόνως μπορεί να πραγματοποιηθεί και η εξομοίωση του υγιούς μαστού (μείωση - ανόρθωση). Σε άλλες περιπτώσεις χρησιμοποιείται, αντί για ένθεμα σιλικόνης, σιλικονούχος διατατήρας δέρματος, που τοποθετείται υπό του μείζονος θωρακικού μυός και προκαλείται διάταση του υπερκείμενου δέρματος με έκχυση 40-60 κ.εκ. φυσιολογικού ορού κάθε 15 ημέρες μέχρι να φτάσουμε στο επιθυμητό μέγεθος και σε δεύτερο χρόνο 3-6 μήνες γίνεται η αντικατάσταση του διατατή με ένθεμα σιλικόνης.
* Μαστεκτομή και αποκατάσταση με τη χρήση αυτόλογων ιστών και συνδυασμός αυτόλογων ιστών και ενθεμάτων σιλικόνης
Η χρησιμοποίηση αυτόλογων ιστών στην άμεση αποκατάσταση του μαστού είναι και αυτή μια πολύ διαδεδομένη μέθοδος, κατά την οποία ένα τμήμα ιστών από τον οργανισμό της ασθενούς, που διατηρεί ακέραια την αιμάτωσή του (κρημνός), μεταφέρεται στη θέση του απολεσθέντος μαστού. Οι πιο διαδεδομένοι κρημνοί στην άμεση αποκατάσταση του μαστού είναι ο κρημνός του ορθού κοιλιακού μυός και ο κρημνός του πλατέος ραχιαίου μυός.
Σήμερα, η χρησιμοποίηση του ορθού κοιλιακού μυός αποτελεί για πολλά κέντρα τη μέθοδο εκλογής στην αποκατάσταση του μαστού με αυτόλογους ιστούς. Στη συγκεκριμένη τεχνική, συγχρόνως με την αποκατάσταση του μαστού, εκτελείται και κοιλιοπλαστική. Η συγκεκριμένη μέθοδος έχει το μεγάλο πλεονέκτημα ότι η αποκατάσταση του μαστού εκτελείται με ιστούς από τον ίδιο οργανισμό της ασθενούς και πιο συγκεκριμένα το λίπος της κατώτερης κοιλιακής χώρας γεμίζει την κοιλότητα του μαστού που έχει αφαιρεθεί ενώ η διατήρηση του δέρματος του μαζικού αδένα που αφαιρέθηκε επιτρέπει τη δημιουργία ενός τελείως φυσικού μαστού.
Η τεχνική του πλατέος ραχιαίου μυός στην άμεση αποκατάσταση του μαστού έχει άμεσο φυσικό αποτέλεσμα και αυτό διότι ο πλατύς ραχιαίος μυς μεταφέρεται από την πλάτη μέσα από την τομή της μαστεκτομής και καλύπτει το κενό που έχει δημιουργήσει η αφαίρεση του μαζικού αδένα. Συγχρόνως, η τοποθέτηση ενθέματος σιλικόνης κάτω από το μυ προσδίδει την απαιτούμενη προβολή και τη φυσική πτώση στον υπό δημιουργία μαστό.
Η δημιουργία θηλής - θηλαίας άλω πραγματοποιείται έπειτα από 2-3 μήνες από την τελική αποκατάσταση.
Η άμεση αποκατάσταση του μαστού στον ίδιο χρόνο με την επέμβαση της μαστεκτομής, με τη διατήρηση του δέρματος, αποτελεί τη μέθοδο εκλογής στη σύγχρονη αντιμετώπιση του πρώιμου καρκίνου του μαστού. Είναι η μέθοδος που απαλλάσσει την ασθενή από επιπλέον χειρουργικές επεμβάσεις και προσδίδει ένα κατά πολύ ανώτερο και φυσικό αποτέλεσμα στο μαστό που έχει αποκατασταθεί σε σχέση με την παλαιότερη τεχνική της ολικής μαστεκτομής και της αποκατάστασης του μαστού σε απώτερο χρόνο.
enet.gr
Τα αδενώματα της υπόφυσης
Ενδεχομένως ο ασθενής να παρουσιάζει άλλη συμπτωματολογία, η οποία οφείλεται σε ορμονολογικές διαταραχές και που επιβεβαιώνεται με ορμονολογικές εξετάσεις. Η διάγνωση του αδενώματος γίνεται με μαγνητική τομογραφία εγκεφάλου-υποφύσεως.
Η φαρμακευτική θεραπεία ενδείκνυται μόνο για ορισμένους τύπους αδενωμάτων και συνήθως σκοπεύει στην προετοιμασία του ασθενή για τη χειρουργική επέμβαση, η οποία αποτελεί συνήθως τη μόνη θεραπεία της πλειονότητας των αδενωμάτων της υπόφυσης.
Η μικροχειρουργική διασφηνοειδής προσπέλαση θεωρείται η πρωταρχική χειρουργική θεραπευτική αντιμετώπιση σε ασθενείς με αδενώματα υπόφυσης.
Η ενδοσκοπική ενδορρινική διασφηνοειδική χειρουργική έχει πρόσφατα προταθεί ως η ελάχιστα τραυματική προσπέλαση. Η προσπέλαση γίνεται διά μέσου μίας ή δύο ρινικών χοανών, χωρίς τη χρήση ρινικού κατόπτρου, αλλά μόνο με τη χρήση του ενδοσκοπίου, το οποίο αποτελεί το μόνο εργαλείο για την όραση του χειρουργικού πεδίου.
Η ενδορρινική διασφηνοειδική προσπέλαση ενδείκνυται για ασθενείς με:
**Μακροαδενώματα υπόφυσης.
* Μεταστάσεις στην περιοχή της υπόφυσης.
* Φλεγμονώδεις παθήσεις της περιοχής της υπόφυσης (απόστημα, κοκκιωματώδη νοσήματα).
* Καταστάσεις κενού τουρκικού εφιππίου.
* Κρανιοφαρυγγιώματα.
* Μηνιγγιώματα.
* Χιασματικά και υποθαλαμικά γλοιώματα.
* Αραχνοειδείς κύστεις.
* Γερμινώματα.
* Μικροαδενώματα υπόφυσης.
* Νευρινώματα τριδύμου.
Η συγκεκριμένη μέθοδος προσφέρει στον χειρουργό ευρύτερη όραση του χειρουργικού πεδίου, με λεπτομερή απεικόνιση της ανατομίας της περιοχής και διαμέσου αυτής, και περιορισμένη τραυματική προσπέλαση. Τα πλεονεκτήματα για τον ασθενή είναι ιδιαίτερα σημαντικά, συγκριτικά με την κλασική μικροχειρουργική μέθοδο, καθώς περιορίζονται σε μεγάλο βαθμό το ποσοστό των επιπλοκών και ο χρόνος νοσηλείας.
Συγκριτικά με τη μικροσκοπική κλασική μικροχειρουργική, που τα μειονεκτήματά της για τον ασθενή είναι ο αυξημένος κίνδυνος εμβολισμού, ο διεγχειρητικός και μετεγχειρητικός πόνος, η τομή του ρινικού διαφράγματος και το ταμπονάρισμα της ρινός, τα μειονεκτήματα της ενδορρινικής διασφηνοειδούς προσπέλασης περιορίζονται στην απώλεια της τρισδιάστατης όρασης του πεδίου από τον χειρουργό, στην ανάγκη χρήσης εξειδικευμένων εργαλείων και στον έλεγχο της αιμορραγίας.
Η συχνότητα εμφάνισης επιπλοκών είναι σχεδόν αμελητέα, με συχνότερες τη σφηνοειδίτιδα και τη διαφυγή εγκεφαλονωτιαίου υγρού (ΕΝΥ), οι οποίες όμως είναι αντιμετωπίσιμες και δεν ξεπερνούν το 2,1%.
Οι ασθενείς που χειρουργούνται με τη συγκεκριμένη μέθοδο παρακολουθούνται για τους επόμενους 6 μήνες, στις εξετάσεις τους δε περιλαμβάνονται ενδοκρινολογικός έλεγχος, απεικονιστικός έλεγχος με μαγνητική τομογραφία και έλεγχος των οπτικών πεδίων.
Τα μετεγχειρητικά αποτελέσματα είναι στη συντριπτική πλειονότητά τους άριστα και το ποσοστό των ασθενών που χρήζουν συμπληρωματικής ακτινοθεραπείας είναι μικρός. Οι ασθενείς με επηρεασμένα οπτικά πεδία προεγχειρητικά παρουσιάζουν βελτίωση, η έκκριση των ορμονών μειώνεται, τα μικροαδενώματα εξαφανίζονται, ενώ στα μακροαδενώματα παρατηρείται ελάττωση έως πλήρης εξαφάνισή τους.
enet.gr
Καμπανάκι κινδύνου για το Botox
Ενέσεις Botox… με μέτρο συμβουλεύουν οι ειδικοί, καθώς νέα έρευνα φέρνει στο φως επικίνδυνες παρενέργειες. Καναδοί επιστήμονες ανακάλυψαν ότι η εν λόγω ουσία εξαφανίζει εκτός από τις ρυτίδες, και τον μυϊκό ιστό ακόμα και σε περιοχές του σώματος όπου δεν έχουν γίνει ενέσεις. Οι ερευνητές κρούουν έτσι τον κώδωνα του κινδύνου για τις σοβαρές παρενέργειες του Botox, στο οποίο καταφεύγουν κάθε χρόνο εκατομμύρια γυναίκες ανά τον κόσμο.
Μελετώντας τις επιπτώσεις της τοξίνης βοτουλίνης Α σε ομάδα δεκαοχτώ κουνελιών για διάστημα έξι μηνών, παρατήρησαν ότι τα άκρα των ζώων που είχαν δεχτεί ενέσεις εμφάνιζαν απώλεια μυϊκής μάζας της τάξης του 50%. Το σημαντικότερο, ωστόσο, είναι ότι το ίδιο φαινόμενο παρατηρούταν και στα άκρα στα οποία δεν είχαν γίνει ενέσεις, γεγονός που μαρτυρά ότι οι παρενέργειες των ενέσεων μπορούν να εξαπλωθούν σε όλο το σώμα.
Η επιστημονική ομάδα του University of Calgary που πραγματοποίησε την έρευνα προειδοποιεί ότι τα ευρήματά της εγείρουν σοβαρά ερωτήματα αναφορικά με τη μακροχρόνια χρήση της δημοφιλούς αισθητικής θεραπείας.
Οι ειδικοί γνώριζαν ήδη τις πιθανόν βλαβερές παρενέργειες του Botox, όπως είναι η χαλάρωση του προσώπου και η εξασθένιση των μυών, όμως μέχρι πρότινος πίστευαν ότι επηρέαζαν μονάχα περιοχές του προσώπου στις οποίες είχε εφαρμοστεί η μέθοδος. Η νέα αυτή έρευνα όμως δείχνει ότι οι γυναίκες που κάνουν, για παράδειγμα, Botox στο μέτωπο μπορεί να παρουσιάσουν μυϊκή ατροφία ή απώλεια μυϊκής μάζας σε άλλα μέρη του σώματός τους.
Το Botox λειτουργεί μπλοκάροντας τις χημικές αντιδράσεις που δημιουργούν σύσπαση των μυών, προκαλώντας ουσιαστικά την παράλυσή τους. Εγχέεται στους μυς, που όταν συσπώνται προκαλούν ρυτίδες σε εκείνη την περιοχή της επιδερμίδας. Μετά την πάροδο τριών έως πέντε μηνών ο μυς αποκτά και πάλι την ικανότητα να συσπάται. «Αυτό που παρατηρήσαμε εμείς είναι ότι μέρος του μυϊκού ιστού αντικαθίσταται από λίπος» εξηγεί ο επικεφαλής της έρευνας, Ραφαέλ Φορτούνα, ο οποίος επισημαίνει ότι θα πρέπει να είμαστε περισσότερο προσεκτικοί στη μακροχρόνια θεραπευτική χρήση του Botox, ιδιαίτερα σε παιδιά και εφήβους.
Μελετώντας τις επιπτώσεις της τοξίνης βοτουλίνης Α σε ομάδα δεκαοχτώ κουνελιών για διάστημα έξι μηνών, παρατήρησαν ότι τα άκρα των ζώων που είχαν δεχτεί ενέσεις εμφάνιζαν απώλεια μυϊκής μάζας της τάξης του 50%. Το σημαντικότερο, ωστόσο, είναι ότι το ίδιο φαινόμενο παρατηρούταν και στα άκρα στα οποία δεν είχαν γίνει ενέσεις, γεγονός που μαρτυρά ότι οι παρενέργειες των ενέσεων μπορούν να εξαπλωθούν σε όλο το σώμα.
Η επιστημονική ομάδα του University of Calgary που πραγματοποίησε την έρευνα προειδοποιεί ότι τα ευρήματά της εγείρουν σοβαρά ερωτήματα αναφορικά με τη μακροχρόνια χρήση της δημοφιλούς αισθητικής θεραπείας.
Οι ειδικοί γνώριζαν ήδη τις πιθανόν βλαβερές παρενέργειες του Botox, όπως είναι η χαλάρωση του προσώπου και η εξασθένιση των μυών, όμως μέχρι πρότινος πίστευαν ότι επηρέαζαν μονάχα περιοχές του προσώπου στις οποίες είχε εφαρμοστεί η μέθοδος. Η νέα αυτή έρευνα όμως δείχνει ότι οι γυναίκες που κάνουν, για παράδειγμα, Botox στο μέτωπο μπορεί να παρουσιάσουν μυϊκή ατροφία ή απώλεια μυϊκής μάζας σε άλλα μέρη του σώματός τους.
Το Botox λειτουργεί μπλοκάροντας τις χημικές αντιδράσεις που δημιουργούν σύσπαση των μυών, προκαλώντας ουσιαστικά την παράλυσή τους. Εγχέεται στους μυς, που όταν συσπώνται προκαλούν ρυτίδες σε εκείνη την περιοχή της επιδερμίδας. Μετά την πάροδο τριών έως πέντε μηνών ο μυς αποκτά και πάλι την ικανότητα να συσπάται. «Αυτό που παρατηρήσαμε εμείς είναι ότι μέρος του μυϊκού ιστού αντικαθίσταται από λίπος» εξηγεί ο επικεφαλής της έρευνας, Ραφαέλ Φορτούνα, ο οποίος επισημαίνει ότι θα πρέπει να είμαστε περισσότερο προσεκτικοί στη μακροχρόνια θεραπευτική χρήση του Botox, ιδιαίτερα σε παιδιά και εφήβους.
Espressonews.gr
Κυριακή 13 Μαρτίου 2011
Μεταμοσχεύσεις: Η αποστολή του Ε.Ο.Μ
Ο Ε.Ο.Μ., διοικείται από 11μελές Διοικητικό Συμβούλιο, που απαρτίζεται από εκπροσώπους του ακαδημαϊκού, επιστημονικού, νομικού και εκκλησιαστικού χώρου καθώς και από εκπροσώπους των ασθενών. Το Δ.Σ. του Ε.Ο.Μ. συνεδριάζει σε τακτά χρονικά διαστήματα για να λάβει όλες τις αποφάσεις σχετικά με την ανάπτυξη του μεταμοσχευτικού προγράμματος της χώρας μας, πάντοτε με βάση τις κατευθυντήριες γραμμές της Επιτροπής Εμπειρογνωμόνων του Συμβουλίου Ευρώπης, της οποίας και αποτελεί ενεργό μέλος.
Στελεχώνεται από 15μελες άρτια καταρτισμένο και εκπαιδευμένο ιατρονοσηλευτικό και διοικητικό προσωπικό, κύριο έργο του οποίου είναι, μεταξύ άλλων, ο Συντονισμός των περιστατικών Δωρεάς και Μεταμόσχευσης Συμπαγών Οργάνων και Μυελού των Οστών και η Προώθηση της Ιδέας της Δωρεάς ιστών και Οργάνων.
Σήμερα, ο Ε.Ο.Μ. εδρεύει επί της οδού Αν. Τσόχα 5 στους Αμπελοκήπους, σε νέα ιδιόκτητα γραφεία 700 τ.μ., τα οποία παραχωρήθηκαν από το Υπουργείο Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης, με σκοπό τη διεύρυνση των δραστηριοτήτων του Οργανισμού. Η αρχική παραχώρηση του κτιρίου είχε γίνει από τον σημερινό Δήμαρχο Αθηναίων κ. Νικήτα Κακλαμάνη και η τελική Υπουργική απόφαση εκδόθηκε από τον σημερινό Υπουργό Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης κ. Δημήτριο Αβραμόπουλο.
Σκοπός
Σκοπός του Ε.Ο.Μ. είναι η υποβοήθηση του Υπουργείου Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης για τη χάραξη εθνικής πολιτικής στον τομέα των μεταμοσχεύσεων και στην ανάπτυξη του μεταμοσχευτικού προγράμματος στη χώρα μας.
Ως προς τον Άνθρωπο, ο Ε.Ο.Μ.
Καταγράφει τους δωρητές ιστών και οργάνων, τους δυνητικούς δότες, τους αξιοποιηθέντες δότες, καθώς και τους υποψήφιους λήπτες οργάνων, δημιουργώντας αξιόπιστες και συνεχώς ενημερωμένες βάσεις δεδομένων.
Συνεργάζεται με αντίστοιχους οργανισμούς και τα μεταμοσχευτικά κέντρα του εξωτερικού για την προμήθεια και την ανταλλαγή μοσχευμάτων.
Μεριμνά για την ψυχοκοινωνική υποστήριξη των ληπτών, των ζώντων δοτών και των συγγενών των δοτών, και τέλος,
Επιδιώκει με κάθε πρόσφορο τρόπο και ιδίως με την οργάνωση κατάλληλης ενημέρωσης και πληροφόρησης του κοινού, την αύξηση του αριθμού των προοριζόμενων για μεταμόσχευση οργάνων.
Ως προς την Πολιτεία, ο Ε.Ο.Μ.
Εισηγείται τους όρους, τις προϋποθέσεις και τη διαδικασία των μεταμοσχεύσεων, καθώς και τον κώδικα δεοντολογίας για τη λειτουργία των Μονάδων Μεταμοσχεύσεων και των Τραπεζών Ιστών προς Μεταμόσχευση.
Οργανώνει και συντονίζει σε τοπικό, κρατικό και διακρατικό επίπεδο τη διακίνηση μοσχευμάτων (στα οποία συμπεριλαμβάνεται και ο μυελός των οστών).
Προτείνει στον Υπουργό Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης τη χορήγηση άδειας για την ίδρυση Μονάδας Μεταμόσχευσης ή Τράπεζας Ιστών προς Μεταμόσχευση.
Προβαίνει σε ετήσια εκτίμηση και αξιολόγηση του τρόπου λειτουργίας και των αποτελεσμάτων των Μονάδων Μεταμοσχεύσεων και υποβάλλει σχετική έκθεση στο Υπουργείο Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης.
Το όραμα – Η Αποστολή
Ο Ε.Ο.Μ. φιλοδοξεί να συμβάλλει στη χάραξη εθνικής πολιτικής στον τομέα των μεταμοσχεύσεων και στην ανάπτυξη του μεταμοσχευτικού προγράμματος της Ελλάδας, το οποίο αφενός θα παρακολουθεί τις διεθνείς εξελίξεις και αφετέρου θα ανταποκρίνεται στις ιδιαιτερότητες της χώρας μας, έτσι ώστε κάποια μέρα 'όλοι οι Έλληνες πάσχοντες να μπορούν να γίνουν κοινωνοί του αγαθού της μεταμόσχευσης!'
Στόχοι
Στόχος του Ε.Ο.Μ. σε συνεργασία με το Υπουργείο Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης, είναι η ανάπτυξη του μεταμοσχευτικού προγράμματος της χώρας μας, καθώς και η ευαισθητοποίηση και ενημέρωση του κοινού γύρω από την Ιδέας της Δωρεάς Ιστών και Οργάνων με στόχο την αύξηση των μεταμοσχεύσεων συμπαγών οργάνων και μυελού των οστών.
Κάθε σύγχρονο μεταμοσχευτικό πρόγραμμα για την οργάνωση και προαγωγή της Δωρεάς Ιστών και Οργάνων, θα πρέπει να βασίζεται σε τρεις πυλώνες:
- Στην Ιατρική Γνώση, η οποία είναι σε θέση να εξασφαλίσει την επιβίωση των ασθενών και των μοσχευμάτων αλλά, το κυριότερο, είναι σε θέση να διαπιστώσει το τέλος της ζωής (πτωματικές μεταμοσχεύσεις συμπαγών οργάνων), καθώς και να ανιχνεύσει και να εξασφαλίσει την ιστοσυμβατότητα (μεταμοσχεύσεις μυελού των οστών).
- Στην Κοινωνία των Πολιτών, που εκφράζεται μέσα από οργανώσεις ενεργών πολιτών. Η συνειδητοποίηση από τον κάθε πολίτη της αξίας του δώρου ζωής που μπορεί να προσφέρει είναι ο πρωταρχικός παράγοντας για την ουσιαστική του συμβολή στο έργο της ανάπτυξης του μεταμοσχευτικού προγράμματος της χώρας μας.
- Στην Πολιτεία, η οποία μέσα από την οργάνωση, τον έλεγχο, την διασφάλιση, την ενίσχυση και τον συντονισμό της μεταμοσχευτικής προσπάθειας είναι σε θέση να αξιοποιήσει κάθε διάθεση προσφοράς και να διασφαλίσει τη μετουσίωσή της σε δώρο ζωής.
'Η ιδιαιτερότητα των μεταμοσχεύσεων οφείλεται στο γεγονός ότι η ανάπτυξη και η διάδοσή τους, δεν εξαρτάται μόνο από την επιστημονική και τεχνολογική πρόοδο, αλλά κυρίως από την ευαισθητοποίηση και συμμετοχή των κοινωνικών φορέων και όλου του κοινωνικού συνόλου…'
Στα χρόνια της λειτουργίας του, ο Πρόεδρος, τα μέλη του Δ.Σ. και τα στελέχη του Ε.Ο.Μ. έχουν πραγματοποιήσει πάνω από 200 ενημερωτικές ομιλίες και επιστημονικές παρουσιάσεις σε όλη την επικράτεια, αλλά και εκτός Ελλάδος, σε συνεργασία με συλλόγους εθελοντών, σχολεία, Δήμους, Νοσοκομεία και με στόχο την ενημέρωση του γενικού κοινού και την εκπαίδευση εξειδικευμένων ιατρονοσηλευτικών ομάδων.
Πηγές: Ε.Ο.Μ
Πώς θα νικήσετε τις ραγάδες: Οι λύσεις που δίνει η πλαστική επέμβασ
Το 85% των εγκύων θα αναπτύξει ραγάδες κυρίως στους μαστούς και στην κοιλιά
κατά το τρίτο τρίμηνο της κυήσεως.
Το δέρμα αποτελείται από την επιδερμίδα και από το κυρίως δέρμα ή χόριο. Η επιδερμίδα είναι μια λεπτή στιβάδα κυττάρων στην επιφάνεια του δέρματος, η οποία αντιπροσωπεύει ένα μικρό ποσοστό του συνολικού πάχους του. Το χόριο ή κυρίως δέρμα βρίσκεται ανάμεσα στην επιδερμίδα και το υποδόριο λίπος και έχει πολύ μεγαλύτερο πάχος από την επιδερμίδα. Περιέχει τα αγγεία του δέρματος και αποτελείται κυρίως από κολλαγόνες και ελαστικές ίνες, οι οποίες είναι οργανωμένες σε ένα πλέγμα που θυμίζει πάρα πολύ τη δομή υφάσματος.
Αν τεντωθεί απότομα ένα ύφασμα θα παρατηρήσετε ότι σε κάποια σημεία οι ίνες του υφάσματος απομακρύνονται μεταξύ τους σχηματίζοντας κενά, χωρίς ωστόσο το ύφασμα να σχίζεται. Αυτό ακριβώς το φαινόμενο παρατηρείται και στις ραγάδες. Αποτελούν ουσιαστικά μια μορφή ατροφικής ουλής που δημιουργείται ως αποτέλεσμα της έντονης διάτασης του δέρματος.
Πού οφείλονται
Οι ραγάδες επομένως μπορεί να οφείλονται είτε σε γρήγορη αύξηση του ύψους κατά την εφηβεία είτε σε απότομη αύξηση του σωματικού βάρους λόγω παχυσαρκίας, είτε στη χρήση κορτικοστεροειδών φαρμάκων, είτε κατά την εγκυμοσύνη λόγω αύξησης του μεγέθους της μήτρας. Το 85% των εγκύων θα αναπτύξει ραγάδες κυρίως στους μαστούς και στην κοιλιά κατά το τρίτο τρίμηνο της κυήσεως.
Σε σπανιότερες περιπτώσεις, κάποια φάρμακα ή ενδοκρινολογικά νοσήματα ενδέχεται να προκαλέσουν την εμφάνιση έντονων ραγάδων (μακρόχρονη χορήγηση κορτιζόνης, νόσος του Cushing κ.ά.), ενώ τέλος, η ποιότητα του δέρματος (κληρονομικότητα), αλλά και το φύλο (οι άνδρες εμφανίζουν σε πολύ μικρότερο ποσοστό ραγάδες) παίζουν καθοριστικό ρόλο. Παρ’ όλα αυτά, η ένταση και η έκταση του προβλήματος που θα εμφανιστεί ποικίλλει από άνθρωπο σε άνθρωπο.
Πού εμφανίζονται
Οι ραγάδες συνήθως εμφανίζονται στους γλουτούς, στους μηρούς, στα γόνατα, στις κνήμες, στους βραχίονες και στο στήθος. Οι ίνες του κολλαγόνου και της ελαστίνης στο χόριο διαχωρίζονται σχηματίζοντας γραμμώσεις στην επιφάνεια του δέρματος. Οι γραμμές αυτές στην αρχή έχουν ένα ερυθρό-ιώδες χρώμα λόγω υπεραιμίας και σχηματίζουν εντύπωμα (δηλαδή η επιφάνειά τους βρίσκεται κάτω από την επιφάνεια του δέρματος) και σταδιακά αποχρωματίζονται μέχρις ότου καταλήξουν σε ανοιχτότερο τόνο από αυτόν του φυσιολογικού δέρματος. Αποτελούν μόνιμη βλάβη του δέρματος το οποίο στην όψη είναι στιλπνό, ενώ στην αφή υπάρχει αίσθηση λέπτυνσης του δέρματος (αίσθημα κενού στην πίεση) και εύκολης ρυτίδωσης της επιδερμίδας.
Η πρόληψη και η αντιμετώπιση
Δεν υπάρχουν θεραπευτικές αγωγές που να εμποδίζουν αποδεδειγμένα την εμφάνιση των ραγάδων, ωστόσο καλό είναι:
- Να αποφεύγετε τις αυξομειώσεις στο βάρος σας.
- Να ενυδατώνετε σωστά τον οργανισμό σας. Πίνετε τουλάχιστον 8 ποτήρια νερό την ημέρα.
- Να χρησιμοποιείτε καθημερινά ενυδατική κρέμα σώματος. Αν το δέρμα σας είναι υπερβολικά αφυδατωμένο, επιλέξτε κάποιο προϊόν με πλούσια υφή.
Καθώς πρόκειται για βλάβη που εντοπίζεται στο δίκτυο των κολλαγόνων ινών, στόχος της παρέμβασης είναι να αυξηθεί η πυκνότητα των ινών κολλαγόνου στα σημεία όπου εμφανίστηκαν οι ραγάδες. Για να το πετύχουμε αυτό θα πρέπει να διεγείρουμε τους ινοβλάστες, δηλαδή τα κύτταρα που παράγουν το κολλαγόνο στο δέρμα μας. Αυτό μπορεί να γίνει: - Συντηρητικά, με επιθέματα τα οποία περιέχουν ουσίες που 'θρέφουν' και 'κινητοποιούν' τους ινοβλάστες. Μερικές από αυτές είναι η βιταμίνη C, η βιταμίνη E, τα φλαβονοειδή και άλλες φαρμακευτικές ουσίες, οι οποίες χρησιμοποιούνται ευρέως στη βιομηχανία ιατρικών καλλυντικών.
- Επεµβατικά, που δίνει καλύτερα αποτελέσματα όταν γίνεται σε συνδυασμό με τη συντηρητική αγωγή.
Για να διεγείρουμε την παραγωγή του κολλαγόνου από τους ινοβλάστες, εκμεταλλευόμαστε τον μηχανισμό επούλωσης του δέρματος κατά τον οποίο οι ινοβλάστες καλούνται να επιδιορθώσουν μια βλάβη.
Δεν μένει, λοιπόν, παρά να προκαλέσουμε ελεγχόμενη βλάβη στην περιοχή που θέλουμε να θεραπεύσουμε, προκειμένου να ξεγελάσουμε το δέρμα και να το αναγκάσουμε να παραγάγει κολλαγόνο σε τοπικό επίπεδο. Αυτό μπορεί να γίνει με δυο τρόπους:
Στην επιφάνεια του δέρματος: Για την πρόκληση βλάβης χρησιμοποιούμε τη μικροδερμοαπόξεση και τα επιφανειακά πίλινγκ. Και με τις δύο μεθόδους αφαιρούνται κάποιες επιφανειακές στιβάδες του δέρματος, ώστε διεγείροντάς το να κινητοποιούμε τους μηχανισμούς ανάπλασής του. Απαιτείται προσοχή, καθώς το δέρμα στην περιοχή των ραγάδων είναι πολύ λεπτό και μπορεί εύκολα να υπερχρωστεί μετά τη θεραπεία. Η χρήση της Α-ρετινόλης σε συνδυασμό με γλυκολικό οξύ είναι από τα διαδεδομένα πρωτόκολλα επιφανειακού πίλινγκ σώματος.
Στα βαθύτερα στρώματα: Σε αυτή την περίπτωση εκμεταλλευόμαστε τις δυνατότητες της τεχνολογίας των laser, η οποία μας επιτρέπει να διοχετεύσουμε ενέργεια στο βάθος του δέρματος, χωρίς να προκαλέσουμε επιφανειακή βλάβη. Αυτό γίνεται με τη χρήση εξειδικευμένων μηχανημάτων όπως: - Τα IPL laser (συσκευές έντονου παλμικού φωτός) που στόχο έχουν το κολλαγόνο του δέρματος με σκοπό την αναδόμησή του, ποιοτική και ποσοτική. Δρουν χωρίς να επηρεάζουν την επιδερμίδα, τραυματίζουν επιλεκτικά τα βαθύτερα στρώματα του δέρματος, διεγείροντας τους ινοβλάστες - κύτταρα που παράγουν κολλαγόνο και ελαστίνη και έχουν ως τελικό αποτέλεσμα τη σύσφιγξη του δέρματος, τη βελτίωση της υφής και του τόνου και τη μείωση των βαθιών ραγάδων.
- Οι ραδιοσυχνότητες (RF) προκαλούν θερμική διέγερση του κολλαγόνου, με αποτέλεσμα τη σύσφιγξη του δέρματος και τη βελτίωση των ραγάδων, ενώ παράλληλα πετυχαίνουν λιπόλυση σε μέτριο βαθμό και βελτίωση της κυτταρίτιδας.
- Τα lasers παλµικής χρωστικής (595nm) των οποίων η ενέργεια απορροφάται άριστα από το κόκκινο χρώμα της ραγάδας και ενεργοποιούνται έτσι φυσιολογικοί μηχανισμοί ανάπλασης που οδηγούν σε σημαντικότατη βελτίωση.
- Τελευταία μια καινούργια τεχνολογία, η Fractional (‘κλασµατική’ φωτοανάπλαση), φαίνεται ότι φέρνει επανάσταση ιδιαίτερα στην αντιμετώπιση των ήδη ώριμων ραγάδων (άσπρων) που είχαν και τα πιο φτωχά θεραπευτικά αποτελέσματα. Με αυτήν την τεχνική η δέσμη του laser διασπάται σε επιμέρους δέσμες ανάλογα με το βάθος της διείσδυσης που θέλουμε να επιτύχουμε κι έτσι μπορούμε να δράσουμε σε όλο το βάθος του δέρματος διοχετεύοντας την απαραίτητη ισχύ ώστε να έχουμε την πλήρη ανάπλασή του.
Η επιλογή των κατάλληλων lasers θα εξαρτηθεί από τη φύση του προβλήματος με την εκτίμηση επιμέρους παραμέτρων όπως είναι η ηλικία, ο μηχανισμός δημιουργίας, ο χρόνος που πέρασε από την εμφάνισή τους κ.ά.
Θα πρέπει να επισημάνουμε τα εξής:
- Χρειάζονται αρκετές συνεδρίες laser με μεσοδιαστήματα 30 - 45 ημερών. Το τελικό αποτέλεσμα όμως μπορεί να εκτιμηθεί πολύ αργότερα - έως και 6 μήνες μετά το τέλος ενός τέτοιου κύκλου θεραπείας.
- Οι βελτιώσεις στις κόκκινες ραγάδες φτάνουν σε ποσοστά 80% - 90%, αντίθετα στις λευκές ραγάδες τα ποσοστά βελτίωσης είναι μικρότερα.
- Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι οι ραγάδες αποτελούν ένα είδος ουλών του δέρματος. Αυτό σημαίνει πως ο κύριος στόχος μας είναι πάντα η βελτίωσή τους και όχι απαραίτητα η εξαφάνισή τους.
Πηγή: art of life & health
Σάββατο 12 Μαρτίου 2011
Πλήρης ενδοσκοπική χειρουργική επέμβαση μεσοσπονδύλιου δίσκου με το σύστημα Vertebris
Η εκγύμναση μερικών μόνο μυϊκών ομάδων για τις απλές καθημερινές δραστηριότητες αλλάζουν τη στήριξη του σώματος, η οποία μακροπρόθεσμα οδηγεί στον εκφυλισμό των σπονδύλων. Άλλοι λόγοι εκφύλισης είναι η γήρανση, η φόρτιση του δίσκου και οι διαταραχές του κολλαγόνου.
Η κήλη μεσοσπονδυλίου δίσκου, είναι μια συχνά απαντώμενη πάθηση και αφορά την προβολή του δίσκου μέσα στο σπονδυλικό σωλήνα και πίεση πάνω σε ένα ή περισσότερα νεύρα.
Η θεραπευτική αντιμετώπιση των ασθενών με οσφυϊκή δισκοκήλη είναι αρχικά συντηρητική. Ωστόσο, εάν ο πόνος χειροτερεύει ή όταν παρατηρούνται νευρολογικά ελλείμματα (π.χ. απώλεια μυϊκής ισχύος, κατάργηση αντανακλαστικών, κλπ), η χειρουργική επέμβαση αποτελεί τη μόνη θεραπευτική οδός.
Παρά τα καλά θεραπευτικά αποτελέσματα των συμβατικών χειρουργικών επεμβάσεων, η βλάβη μπορεί να προκύψει ως συνέπεια του τραυματισμού των ιστών από την επέμβαση. Οι λιγότερο τραυματικές τεχνικές μπορούν να μειώσουν αυτόν τον κίνδυνο και τις συνέπειές του. Οι ενδοσκοπικές επεμβάσεις εμφανίζουν πλεονεκτήματα που τις καθιστούν ως τις πλέον κατάλληλες σε πολλές περιπτώσεις.
Οι επεμβάσεις οσφυϊκής δισκεκτομής με πρόσθια και οπίσθια προσπέλαση, εφαρμόζονται για περισσότερο από 20 χρόνια. Πρόσφατα, η πλάγια και η οπίσθια προσπέλαση αναπτύσσονται για την προσέγγιση και απομόνωση οσφυϊκών δισκοκηλών που βρίσκονται μέσα στο σπονδυλικό κανάλι.
Το ενδοσκοπικό σύστημα Vertebris (Wolf) προσφέρει αρκετά πλεονεκτήματα, όπως είναι η τοποθέτηση του συστήματος φωτισμού και απεικόνισης ακριβώς στην επιφάνεια εργασίας, καθιστώντας δυνατή την ελαχιστοποίηση των τραυματισμών όχι μόνο της οδού πρόσβασης, αλλά και των δομών του σπονδυλικού καναλιού.
Ένα άλλο πλεονέκτημα είναι η συνεχής ροή νερού, η οποία προσφέρει εξαιρετικές συνθήκες οπτικής επαφής .από το χειρισμό του νέου ενδοσκοπίου με την τεχνική joystick. Επίσης, οι νευρικές δομές προστατεύονται με τη χρήση της πλάγιας λοξότμητης χειρουργικής θήκης που λειτουργεί ως άγκιστρο νεύρου. Όταν χρησιμοποιούνται σε συνδυασμό με τα προσφάτως ανεπτυγμένα εργαλεία, αυτό αποτελεί μια πραγματικά ελάχιστα επεμβατική τεχνική.
Όσον αφορά την ΟΜΣΣ, η συγκεκριμένη μέθοδος συγκριτικά με την μέχρι τώρα χρησιμοποιούμενη μέθοδο της μικροσκοπικής δισκεκτομής η οποία αναμφισβήτητα αποτελεί τη μεγαλύτερη και κυριότερη μέθοδο χειρουργικής αντιμετώπισης προσφέρει:
- Τοπική αναισθησία σε σχέση με την γενική
- Μικρότερο χειρουργικό πόνο
- Γρήγορη λειτουργική επαναδραστηριοποίηση
- Δεν προκαλεί χειρουργική αποσταθεροποίηση με αποτέλεσμα την αποφυγή της επανεπέμβασης για σπονδυλοδεσία.
- Η επιλογή των ασθενών για την μέθοδο της χειρουργικής επέμβασης γίνεται με αυστηρά κριτήρια που αφορούν την κλινική εικόνα, την μαγνητική τομογραφία και ηλεκτρομυογράφημα των ασθενών.
iatronet.gr
Παρασκευή 11 Μαρτίου 2011
Ωτοπλαστική
Η ωτοπλαστική ή αλλιώς πλαστική χειρουργική στην περιοχή των αυτιών, πραγματοποιείται προκειμένου είτε να διορθώσει την αισθητική θέση των αυτιών [συμμετρία θέσης στο κεφάλι] είτε να μειώσει το μέγεθός τους. Η συγκεκριμένη επέμβαση πραγματοποιείται σε όλες τι ηλικίες ενώ είναι αρκετά συνηθισμένη σε παιδιά προσχολικής ηλικίας, προκειμένου να αποφέυγονται ενδεχόμενα πειράγματα στο σχολείο από άλλα παιδιά και ψυχολογικά προβλήματα.
H επέμβαση..
Η χειρουργική τομή πραγματοποιείται πίσω από το αυτί - πτερύγιο - ώστε η ουλή να μην είναι ορατή ακόμη και όταν τα μαλλιά είναι μαζεμένα και ο χόνδρος διαμορφώνεται προκειμένου να μην πετάει προς τα έξω (π.χ. στα αυτιά που πετούν προς τα έξω). Η επέμβαση ολοκληρώνεται σε μικρό χρονικό διάστημα και πραγματοποιείται συνήθως με τοπική αναισθησία στους ενήλικες ή με γενική αναισθησία στα πολύ μικρά παιδιά.
Κίνδυνοι και αποκατάσταση..
Η επέμβαση περιορίζεται στο εξωτερικό μέρος του αυτιού και δεν επηρεάζει την ακοή του ατόμου. Μετά το πέρας της επέμβασης, τα αυτιά καλύπτονται με επίδεσμο για 4-5 μέρες περίπου ενώ ο ασθενή ενδέχεται να νίωσει έντονο πόνο ή θερμότητα στην εν λόγω περιοχή.
Όπως και στις υπόλοιπες επεμβάσεις πλαστικής χειρουργικής, έτσι και σε αυτή ο ασθενής οφειλει να ακολουθήσει τις οδηγίες του γιατρού του, τόσο πριν όσο και μετά την επέμβαση για το βέλτιστο επιθυμητό αποτέλεσμα και την άμεση αποκατάσταση.
Δευτέρα 28 Φεβρουαρίου 2011
Καρκίνος Μαστού: Νοσεί 1 στις 8 γυναίκες
Τα στοιχεία δείχνουν ότι από καρκίνο του μαστού θα νοσήσει μία στις 8 γυναίκες, ενώ ετησίως διαγιγνώσκονται πάνω από 47.700 νέα περιστατικά παγκοσμίως, ήτοι 130 την ημέρα!
Για τη νόσο, εκτός από την τροποποίηση της συμπεριφοράς σχετικά με τη μητρότητα, ενοχοποιούνται και οι ορμονικές θεραπείες της εμμηνόπαυσης.
Πηγή: British Cancer Research Institute
«Μπαλονάκι» στα... πόδια σώζει τα κάτω άκρα των διαβητικών από τον ακρωτηριασμό
Οι πρωτοποριακές αυτές επεμβάσεις, που πραγματοποιούνται τα τελευταία χρόνια στα πιο σύγχρονα «κέντρα διαβητικού ποδιού» του εξωτερικού, εφαρμόζονται εδώ και λίγους μήνες και στην Ελλάδα, στο τμήμα επεμβατικής ακτινολογίας του Νοσοκομείου Υγεία. Στόχος των επεμβάσεων αυτών, είναι n διάνοιξη των αποφραγμένων αρτηριών, με το γνωστό «μπαλονάκι», με σκοπό την επαναιμάτωση των διαβητικών ποδιών. Η επαναφορά της ομαλής κυκλοφορίας του αίματος στο πόδι, μαζί με τη σωστή φαρμακευτική και χειρουργική θεραπεία βοηθά στην επούλωση των ελκών και κατά συνέπεια στη διάσωση του άκρου.
Όπως αποδεικνύουν, άλλωστε, σι τελευταίες επιστημονικές μελέτες, n ενδοαγγειακή θεραπεία σε συνδυασμό με τη σωστή φαρμακευτική και χειρουργική αντιμετώπιση μπορούν να σώσουν το 70%-80% των ασθενών με «διαβητικό πόδι».
Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα διαβητικού ασθενή ηλικίας 72 ετών, που προσήλθε στο τμήμα επεμβατικής ακτινολογίας του Υγεία με οξεία ισχαιμία και γάγγραινα του 1ου δακτύλου του αριστερού κάτω άκρου. Ο ασθενής, που παρουσίαζε απόφραξη των κεντρικών αρτηριών του μηρού και του γόνατος, αντιμετωπίστηκε με απόλυτη επιτυχία, με μία από τις νέες αυτές τεχνικές, και συγκεκριμένα με αυτή της «διπλής προσέγγισης», δηλαδή της ταυτόχρονης διαδερμικής παρακέντησης δύο αγγείων του ίδιου ποδιού. Στο συγκεκριμένο ασθενή, n κλασσική ενδοαγγειακή θεραπεία και το χειρουργικό «by pass» δεν ήταν δυνατόν να εφαρμοστούν, λόγω της ιδιαίτερα βαριάς κατάστασης στην οποία βρισκόταν.
Πηγή:
Εφημερίδα ΚΕΡΔΟΣ
Ρομποτική παγκρεατεκτομή χωρίς αφαίρεση σπλήνας
Η επέμβαση ολοκληρώθηκε με ασφάλεια και εντελώς αναίμακτα. Η επιτυχής συνεργασία του ρομποτικού συστήματος da Vinci Si HD και της πεπειραμένης ομάδας ρομποτικής χειρουργικής του Ιατρικού Κέντρου Αθηνών που αποτελείται από τον Δρ. Κ. Κωνσταντινίδη και τους συνεργάτες του χειρουργούς Δρ. Σ. Χειρίδη, Δρ. Π. Χρυσοχέρη και τον αναισθησιολόγο Δρ. X. Χαριτόπουλο έφερε το σωστό αποτέλεσμα.
Η επέμβαση ολοκληρώθηκε με πλήρως ρομποτική μέθοδο (δεν απαιτήθηκε μετατροπή σε συμβατική λαπαροσκόπηση ή ανοικτή επέμβαση). Πραγματοποιήθηκε μέσα από τρεις τομές των 5, και μία των 10 χιλιοστών.
Σκοπός της επέμβασης ήταν n αφαίρεση μάζας της ουράς παγκρέατος n οποία παρουσίασε σταδιακή αύξηση δημιουργώντας συμπτώματα πίεσης στην ασθενή, όπως πόνο στην κοιλιά με αντανάκλαση στη ράχη, αίσθημα βάρους στην όρθια θέση και δυσπεπτικά ενοχλήματα μετά από τα γεύματα.
Μόλις λίγες ώρες μετά το χειρουργείο, n 55χρονη ασθενής δήλωνε πανευτυχής που δεν είχε καμία ενόχληση και κανένα ίχνος από την επέμβαση.
Ο Διευθυντής Λαπαροσκοπικής και Ρομποτικής Χειρουργικής Δρ. Κ. Μ. Κωνσταντινίδης δήλωσε: «Πρόκειται για διεθνή πρωτοπορία, εφόσον υπάρχουν μόνο δύο σχετικές δημοσιεύσεις παγκοσμίως. Η εμπειρία της ομάδας μας στην αντιμετώπιση προβλημάτων του παγκρέατος με λαπαροσκοπική τεχνική είναι μεγάλη. Επιπρόσθετα σε επεμβάσεις αυτού του είδους n αφαίρεση του σπληνός θεωρείται δεδομένη. Είναι πράγματι μοναδική n αίσθηση της ασφάλειας και σταθερότητας που παρέχει το ρομποτικό σύστημα Si HD για τον χειρουργό στις δύσκολες επεμβάσεις παγκρέατος, ιδίως όταν επιχειρείται διαφύλαξη του σπληνός».
Η Ελάχιστα Τραυματική Χειρουργική (minimally invasive surgery), n οποία ήδη από τη δεκαετία του '90 άλλαξε την όψη της χειρουργικής με κύριο εκπρόσωπο τη λαπαροσκοπική χειρουργική, βρίσκει σήμερα την πλέον εξελιγμένη εφαρμογή της στη Ρομποτική Χειρουργική που αποτελεί την εξέλιξη της λαπαροσκόπησης.
Πηγή: Εφημερίδα ΚΕΡΔΟΣ
Το μέλλον της γυναικολογίας είναι εδώ και ακούει στο όνομα: Λαπαροσκοπική Χειρουργική
Μία από τις σημαντικότερες εξελίξεις στον τομέα της Γενικής Χειρουργικής τα τελευταία χρόνια, με ευρύ φάσμα εφαρμογών και σημαντικά πλεονεκτήματα για τους ασθενείς, που δεν πρέπει να σας τρομάζει μόνο και μόνο επειδή έχει να κάνει με χειρουργείο.
Η Λαπαροσκοπική Χειρουργική, γνωστή και ως Ελάχιστα Επεμβατική Χειρουργική, είναι ένα είδος χειρουργικής επέμβασης που εξελίχθηκε θεαματικά κατά τη διάρκεια του 20ου αιώνα, έχοντας φτάσει να αποτελεί την πιο σύγχρονη, ασφαλή και αναίμακτη μέθοδο διάγνωσης-αντιμετώπισης και θεραπείας αρκετών παθήσεων της κοιλιάς.
Για την εξάσκηση της μεθόδου αυτής προαπαιτείται οργάνωση εξειδικευμένου κέντρου και ιατρικού προσωπικού, ενώ η επέμβαση γίνεται στο χειρουργείο με γενική νάρκωση και μετέπειτα νοσηλεία του ασθενή που διαρκεί από 24 έως 36 ώρες στις περισσότερες περιπτώσεις.
Η Λαπαροσκοπική επέμβαση γίνεται με τέσσερις μικρές οπές (οι τρεις διαμέτρου 0,5cm στο ύψος του τριχωτού και η πρώτη διαμέτρου 1cm στον ομφαλό) και την είσοδο, μέσω αυτών, ενός λαπαροσκοπίου που συνδέεται με μονάδα παραγωγής laser και μερικών λεπτών ειδικών, ατραυματικών, εργαλείων. Τα πλεονεκτήματα των ακτινών laser εστιάζονται στην ακρίβεια της τομής και εξάχνωσης των ιστών (δηλαδή τη μετατροπή τους από στερεή μορφή σε αέριο), ενώ θεωρούνται ιδανικές για την θεραπεία παθήσεων που σχετίζονται με την υπογονιμότητα.
Πιο αναλυτικά η Λαπαροσκοπική εκτελεί σχεδόν όλο το φάσμα των γυναικολογικών χειρουργικών επεμβάσεων, από θεραπεία ενδομητρίωσης, αφαίρεση κύστεων (ωοθηκικών ή παραωοθηκικών) και εξωμήτριο κύηση, έως αφαίρεση ινομυωμάτων μήτρας και αντιμετώπιση χρόνιου πυελικού πόνου.
Τα πιο σημαντικά πλεονεκτήματα της Λαπαροσκοπικής Χειρουργικής για τους ασθενείς είναι:
• Αμελητέο χειρουργικό τραύμα
• Μικρότερη απώλεια αίματος
• Χαμηλότερο κόστος νοσηλείας
• Ταχεία ανάρρωση
• Γρηγορότερη έξοδο από το νοσοκομείο
• Έλλειψη μετεγχειρητικών επιπλοκών που έχουν σχέση με το τραύμα
• Λιγότερες αναπνευστικές και καρδιαγγειακές επιπλοκές
• Μεγέθυνση εικόνας 10-15 φορές και καλύτερος φωτισμός
• Έλλειψη επαφής με το αίμα του ασθενούς, προφυλάσσοντας την χειρουργική ομάδα από την μετάδοση ιογενών λοιμώξεων, όπως ηπατίτιδα και AIDS.
• Αμελητέο χειρουργικό τραύμα
• Μικρότερη απώλεια αίματος
• Χαμηλότερο κόστος νοσηλείας
• Ταχεία ανάρρωση
• Γρηγορότερη έξοδο από το νοσοκομείο
• Έλλειψη μετεγχειρητικών επιπλοκών που έχουν σχέση με το τραύμα
• Λιγότερες αναπνευστικές και καρδιαγγειακές επιπλοκές
• Μεγέθυνση εικόνας 10-15 φορές και καλύτερος φωτισμός
• Έλλειψη επαφής με το αίμα του ασθενούς, προφυλάσσοντας την χειρουργική ομάδα από την μετάδοση ιογενών λοιμώξεων, όπως ηπατίτιδα και AIDS.
Τα τελευταία χρόνια μάλιστα προωθείται πολύ, κυρίως στο εξωτερικό προς το παρόν, η χρήση Ρομποτικής στην εξάσκηση της Λαπαροσκοπικής Χειρουργικής, όπου συντελεί αισθητά στην μείωση του χειρουργικού χρόνου, την μείωση του απαιτούμενου εκπαιδευμένου προσωπικού στην χειρουργική αίθουσα, αλλά και στην μείωση του κόστους νοσηλείας των ασθενών.
Οι ρομποτικοί βραχίονες, πέρα από την χειρουργική τους αξία ως συστήματα χειρισμού του λαπαροσκοπίου, παρέχουν την δυνατότητα μεταφοράς και ελέγχου του χειρουργικού πεδίου από απόσταση. Με τον τρόπο αυτό είναι δυνατό ο έμπειρος χειρουργός να καθοδηγεί από απόσταση τον λιγότερο έμπειρο συνάδελφο του.
Η λαπαροσκόπηση και η εφαρμογή της στην χειρουργική αποτελεί μία καταξιωμένη και εδραιωμένη μέθοδο τόσο διεθνώς όσο και στην Ελλάδα, και πρέπει να εφαρμόζεται σε κέντρα που παρέχουν τον κατάλληλο λαπαροσκοπικό και αναισθησιολογικό εξοπλισμό από έμπειρη χειρουργική ομάδα προς αποφυγή επιπλοκών.
Τηρουμένων όλων των χειρουργικών-λαπαροσκοπικών «αρχών» που συνεχώς εμπλουτίζονται και εδραιώνονται, η λαπαροσκοπική χειρουργική φαίνεται να αποτελεί το παρόν και το μέλλον της χειρουργικής.
Κυριακή 27 Φεβρουαρίου 2011
Τα αγγεία σας
Ο σακχαρώδης διαβήτης επηρεάζει πολλές φορές τις αρτηρίες με σκλήρυνση και όταν δεν προσέχετε την διατροφή σας, καπνίζετε ή έχετε αρρύθμιστη πίεση, συχνά τα αγγεία φράζουν.
Μακροαγγειοπάθεια
Η αγγειοπάθεια είναι η πάθηση των αιμοφόρων αγγείων όπως είναι οι αρτηρίες, οι φλέβες και τα τριχοειδή αγγεία που μπορεί να προκληθεί από την μακρόχρονη παρουσία διαβήτη. Οι δύο τύποι αγγειοπάθειας είναι η μικροαγγειοπάθεια και η μακροαγγειοπάθεια.
Τα άτομα με σακχαρώδη διαβήτη προσβάλλονται συχνά από βλάβες των αγγείων του εγκεφάλου, της καρδιάς και των κάτω άκρων. Η πάθηση αυτή λέγεται μακροαγγειοπάθεια (ή αθηρωμάτωση) σε αντιδιαστολή με τη μικροαγγειοπάθεια που αφορά στα μικρά αγγεία των νεφρών και του βυθού των ματιών.
Η μικροαγγειοπάθεια είναι χαρακτηριστική βλάβη του σακχαρώδη διαβήτη, ενώ η μακροαγγειοπάθεια εμφανίζεται και σε άτομα χωρίς σακχαρώδη διαβήτη.
Πάντως η μακροαγγειοπάθεια έχει ιδιαίτερα χαρακτηριστικά στο σακχαρώδη διαβήτη και γι αυτό ορισμένοι την ονομάζουν διαβητική μακροαγγειοπάθεια.
Διαβητική Μακροαγγειοπάθεια
Πρόκειται για μια μορφή γενικευμένης αποφρακτικής αρτηριοπάθειας η οποία διαφέρει από την κλασική αθηρωμάτωση. Προσβάλλονται αρτηρίες μεσαίου και μεγάλου μεγέθους με συχνότερη εντόπιση τις περιφερικές αρτηρίες των άκρων, τις στεφανιαίες και τις εγκεφαλικές αρτηρίες.
Η μακροαγγειοπάθεια, ως επιπλοκή του διαβήτη είναι ο κύριος λόγος προβλημάτων υγείας των ατόμων με διαβήτη. Επιπλοκές από αυτή την αιτία εμφανίζονται, στους διαβητικούς 10-15 χρόνια νωρίτερα από ό,τι στο μη διαβητικό πληθυσμό.
Άνδρες και γυναίκες προσβάλλονται εξίσου συχνά. Η αποφρακτική νόσος των στεφανιαίων και των αρτηριών εκδηλώνεται μετά την τέταρτη δεκαετία της ηλικίας και είναι 5-10 φορές συχνότερη στους διαβητικούς από ό,τι στους μη διαβητικούς. Η συνύπαρξη παχυσαρκίας, δυσλιπιδαιμίας (με υψηλές τιμές LDL και χαμηλές HDL – χοληστερόλης και υπερτριγλυκεριδαιμίας) και αρτηριακής υπέρτασης επιτείνουν την εμφάνιση και την εξέλιξη της μακροαγγειοπάθειας.
Στον άνθρωπο, οι εκδηλώσεις της διαβητικής μακροαγγειοπάθειας είναι παρόμοιες με εκείνες της αρτηριοσκλήρυνσης. Η προσβολή των στεφανιαίων αρτηριών, έχει ως αποτέλεσμα στεφανιαία νόσο και έμφραγμα του μυοκαρδίου, σκλήρυνση των αγγείων του εγκεφάλου με αποτέλεσμα την εμφάνιση αγγειακών εγκεφαλικών – κυρίως θρομβωτικών ή εμβολικών – επεισοδίων και η προσβολή των μεγάλων αγγείων των άκρων προκαλεί την εμφάνιση περιφερικής αρτηριοπάθειας.
Οι περιφερικές αποφρακτικές βλάβες εντοπίζονται κυρίως στις αρτηρίες της κνήμης και των ποδιών και λιγότερο, στις αρτηρίες του μηρού. Πολύ λιγότερο αφορούν στις αρτηρίες της λεκάνης και των άνω άκρων.
Διαβητική Καρδιοπάθεια
Πολλοί βλαπτικοί μηχανισμοί μπορεί να προκαλούν ταυτόχρονα βλάβες στην καρδιά των ατόμων με διαβήτη, εκτός από τη μακροαγγειοπάθεια των αγγείων της καρδιάς (δηλαδή των στεφανιαίων αγγείων). Από το διαβήτη προσβάλλονται επίσης και τα μικρά αγγεία (μικροαγγειοπάθεια) με αποτέλεσμα τη διαταραχή της συστολής του καρδιακού μυός. Ακόμα βλάπτεται ο ίδιος ο μυς (μυοπάθεια) και το αυτόνομο νευρικό σύστημα της καρδιάς (αυτόνομη νευροπάθεια). Αυτόνομο (ή φυσικό) νευρικό σύστημα είναι εκείνα τα νεύρα που λειτουργούν ανεξάρτητα από τη βούληση του ανθρώπου. Η αυτόνομη νευροπάθεια της καρδιάς μπορεί να προκαλεί επίμονη ταχυκαρδία ή προδιάθεση για αρρυθμίες. Επίσης, συχνά είναι τα βωβά εμφράγματα λόγω διαβητικής νευροπάθειας.
Αποφρακτική νόσος των αρτηριών του εγκεφάλου
Οι αποφρακτικές βλάβες των καρωτίδων και των αρτηριών του εγκεφάλου είναι συχνότερες και βαρύτερες στους διαβητικούς σε σύγκριση με τους μη διαβητικούς και ο κίνδυνος αγγειακού εγκεφαλικού επεισοδίου είναι μεγαλύτερος.
Ιδιαίτερα συχνή σε άτομα με σακχαρώδη διαβήτη είναι η απόφραξη των έσω καρωτίδων, χωρίς δηλαδή νευρολογικά συμπτώματα. Οι ασθενείς αυτοί μπορεί να μην έχουν πάθει και η αξονική τομογραφία εγκεφάλου να μη δείχνει βλάβες.
Τα αγγειακά εγκεφαλικά επεισόδια στους διαβητικούς είναι συνήθως ισχαιμικού τύπου και οι κλινικές εκδηλώσεις τους δεν διαφέρουν από εκείνες των μη διαβητικών.
Με τη σύγχρονη τεχνική της έγχρωμης υπερηχοτομογραφίας (Triplex) είναι δυνατό να διαγνωσθούν και να εκτιμηθούν οι μορφολογικές αλλοιώσεις των αρτηριών που οδηγούν το αίμα στον εγκέφαλο σε πολύ πρώιμα στάδια έτσι ώστε να παρέχεται η δυνατότητα της έγκαιρης θεραπευτικής παρέμβασης για την πρόληψη του αγγειακού εγκεφαλικού επεισοδίου.
Περιφερική αγγειακή νόσος
Οι βλάβες των αρτηριών που οδηγούν το αίμα στα κάτω άκρα έχουν τα εξής χαρακτηριστικά σε άτομα με σακχαρώδη διαβήτη. Αφορούν συχνότερα τις αρτηρίες κάτω από το γόνατο, ενώ στους μη διαβητικούς αφορούν κυρίως στην αορτή, τα λαγόνια και τα μηριαία αγγεία. Αυτός είναι ένας από τους βασικούς λόγους που η πλειονότητα των ασθενών δεν εμφανίζει τυπική διαλείπουσα χωλότητα.
Διαλείπουσα χωλότητα είναι η εμφάνιση πόνου στα πόδια μετά από το περπάτημα μιας απόστασης. Όταν ο ασθενής σταματήσει να βαδίζει, ο πόνος περνά μετά από λίγο. Όσο πιο βαριά η μακροαγγειοπάθεια τόσο μικραίνει η απόσταση που μπορεί να βαδίσει ο ασθενής πριν αισθανθεί πόνο. Στην αντικειμενική εξέταση το πόδι είναι συνήθως ψυχρό με ενδείξεις ατροφίας του δέρματος, ενώ ο περιφερικός σφυγμός συχνά εξαλείφεται.
Οι ασθενείς συχνά αναφέρουν καυσαλγίες στα πόδια και υπαισθησία (τύπου κάλτσας). Λόγω της συνυπάρχου σας διαβητικής νευροπάθειας, επιπόλαιοι αλλά και σοβαρότεροι τραυματισμοί στα πόδια και κυρίως στα πέλματα και στα δάκτυλα, μπορεί να μη γίνουν αντιληπτοί και να εξελιχθούν σε βαριά φλεγμονή, νέκρωση και τελικά γάγγραινα.
Ο όρος διαβητικό πόδι εκφράζει την κλινική οντότητα που απορρέει από τη συνύπαρξη της αποφρακτικής αρτηριοπάθειας, με συνήθως ανεπαρκή παράπλευρη κυκλοφορία, της μικροαγγειοπάθειας, της νευροπάθειας και της μειωμένης αντίστασης στις λοιμώξεις.
Συχνή είναι η εμφάνιση ελκών, τα οποία διακρίνονται σε αμιγώς νευροπαθητικά, με χαρακτηριστική την εντόπιση στο πέλμα, αμιγώς ισχαιμικά και μεικτής αιτιολογίας. Η συχνότητα εμφάνισης ελκών των άκρων πόδων στους διαβητικούς υπολογίζεται στο 10-15%. Τα έλκη αυτά αποτελούν πύλη εισόδου μικροβίων και οδηγούν στην εμφάνιση λοιμώξεων του διαβητικού ποδιού. Οι λοιμώξεις αυτές είναι κατά κανόνα πολυμικροβιακής αιτιολογίας.
Σύμφωνα με πρόσφατες μελέτες σ’ ένα σημαντικό ποσοστό που φαίνεται ότι αφορά στο 50% των περιπτώσεων, οι λοιμώξεις του διαβητικού ποδιού συνοδεύονται από οστεομυελίτιδα, η οποία δεν εκδηλώνεται απαραίτητα με θορυβώδη συμπτώματα. Η πρόγνωση είναι καλύτερη για τα αμιγώς νευροπαθητικά έλκη. Σ’ ένα μεγάλο ποσοστό, που φθάνει μέχρι και το 50% των περιπτώσεων, καταλήγουν σε ακρωτηριασμό μικρό ή μεγάλο.
Θεραπευτική αντιμετώπιση της μακροαγγειοπάθειας
Πρωταρχική σημασία έχει η πρωτογενής και η δευτερογενής πρόληψη. Πρωτογενή πρόληψη ονομάζουμε την προφύλαξη από ένα γεγονός προτού αυτό συμβεί, ενώ δευτερογενή, την προφύλαξη από ένα γεγονός που έχει ήδη συμβεί και θέλουμε να αποφύγουμε να ξανασυμβεί. Απαιτείται κατά το δυνατόν ιδανική ρύθμιση του μεταβολισμού του σακχάρου.
Επίσης σημαντική είναι η τροποποίηση των υπολοίπων παραγόντων του καρδιαγγειακού κινδύνου, όπως η διακοπή του καπνίσματος, η διατήρηση του ιδανικού σωματικού βάρους, η συστηματική σωματική άσκηση, η διαιτητική ή και φαρμακευτική αντιμετώπιση της υπερλιπιδαιμίας και ο έλεγχος της αρτηριακής υπέρτασης.
Για τη θεραπευτική αντιμετώπιση της αποφρακτικής αρτηριοπάθειας των κάτω άκρων και της αγγειακής νόσου του εγκεφάλου ισχύουν οι ίδιες αρχές στους διαβητικούς, όπως και στους μη διαβητικούς. Για την πρωτογενή και δευτερογενή πρόληψη χορηγούνται κυρίως αντιαιμοπεταλιακοί παράγοντες. Οι αντιαιμοπεταλιακοί παράγοντες που χρησιμοποιούνται στην κλινική πράξη είναι η ασπιρίνη, η διπυριδαιμόλη και η κυλοπιδίνη.
Όσον αφορά στην αποφρακτική αρτηριοπάθεια των κάτω άκρων, αποτελεί πιθανόν το σημαντικότερο θεραπευτικό μέσο για τη συντηρητική αντιμετώπισή της. Η συστηματική μυϊκή άσκηση αυξάνει την αιμάτωση. Η εργοθεραπεία συνιστάται σε ασθενείς με διαλείπουσα χωλότητα, ενώ αντενδείκνυται στα άτομα με κρίσιμη ισχαιμία.
Όπως είναι γνωστό, η αποφυγή του καπνίσματος, η σωστή διατροφή με σκοπό την κατά το δυνατό αποφυγή της αύξησης των λιπιδίων του αίματος και ο έλεγχος της υπέρτασης αποτελούν σημαντικά μέτρα για την πρόληψη της αθηροσκλήρωσης γενικότερα. Υπάρχουν ενδείξεις ότι τα ίδια πρέπει να ισχύουν και για τα άτομα με διαβήτη.
Ο σακχαρώδης διαβήτης επηρεάζει πολλές φορές τις αρτηρίες με σκλήρυνση και όταν δεν προσέχετε την διατροφή σας, καπνίζετε ή έχετε αρρύθμιστη πίεση, συχνά τα αγγεία φράζουν.
Μακροαγγειοπάθεια
Η αγγειοπάθεια είναι η πάθηση των αιμοφόρων αγγείων όπως είναι οι αρτηρίες, οι φλέβες και τα τριχοειδή αγγεία που μπορεί να προκληθεί από την μακρόχρονη παρουσία διαβήτη. Οι δύο τύποι αγγειοπάθειας είναι η μικροαγγειοπάθεια και η μακροαγγειοπάθεια.
Τα άτομα με σακχαρώδη διαβήτη προσβάλλονται συχνά από βλάβες των αγγείων του εγκεφάλου, της καρδιάς και των κάτω άκρων. Η πάθηση αυτή λέγεται μακροαγγειοπάθεια (ή αθηρωμάτωση) σε αντιδιαστολή με τη μικροαγγειοπάθεια που αφορά στα μικρά αγγεία των νεφρών και του βυθού των ματιών.
Η μικροαγγειοπάθεια είναι χαρακτηριστική βλάβη του σακχαρώδη διαβήτη, ενώ η μακροαγγειοπάθεια εμφανίζεται και σε άτομα χωρίς σακχαρώδη διαβήτη.
Πάντως η μακροαγγειοπάθεια έχει ιδιαίτερα χαρακτηριστικά στο σακχαρώδη διαβήτη και γι αυτό ορισμένοι την ονομάζουν διαβητική μακροαγγειοπάθεια.
Διαβητική Μακροαγγειοπάθεια
Πρόκειται για μια μορφή γενικευμένης αποφρακτικής αρτηριοπάθειας η οποία διαφέρει από την κλασική αθηρωμάτωση. Προσβάλλονται αρτηρίες μεσαίου και μεγάλου μεγέθους με συχνότερη εντόπιση τις περιφερικές αρτηρίες των άκρων, τις στεφανιαίες και τις εγκεφαλικές αρτηρίες.
Η μακροαγγειοπάθεια, ως επιπλοκή του διαβήτη είναι ο κύριος λόγος προβλημάτων υγείας των ατόμων με διαβήτη. Επιπλοκές από αυτή την αιτία εμφανίζονται, στους διαβητικούς 10-15 χρόνια νωρίτερα από ό,τι στο μη διαβητικό πληθυσμό.
Άνδρες και γυναίκες προσβάλλονται εξίσου συχνά. Η αποφρακτική νόσος των στεφανιαίων και των αρτηριών εκδηλώνεται μετά την τέταρτη δεκαετία της ηλικίας και είναι 5-10 φορές συχνότερη στους διαβητικούς από ό,τι στους μη διαβητικούς. Η συνύπαρξη παχυσαρκίας, δυσλιπιδαιμίας (με υψηλές τιμές LDL και χαμηλές HDL – χοληστερόλης και υπερτριγλυκεριδαιμίας) και αρτηριακής υπέρτασης επιτείνουν την εμφάνιση και την εξέλιξη της μακροαγγειοπάθειας.
Στον άνθρωπο, οι εκδηλώσεις της διαβητικής μακροαγγειοπάθειας είναι παρόμοιες με εκείνες της αρτηριοσκλήρυνσης. Η προσβολή των στεφανιαίων αρτηριών, έχει ως αποτέλεσμα στεφανιαία νόσο και έμφραγμα του μυοκαρδίου, σκλήρυνση των αγγείων του εγκεφάλου με αποτέλεσμα την εμφάνιση αγγειακών εγκεφαλικών – κυρίως θρομβωτικών ή εμβολικών – επεισοδίων και η προσβολή των μεγάλων αγγείων των άκρων προκαλεί την εμφάνιση περιφερικής αρτηριοπάθειας.
Οι περιφερικές αποφρακτικές βλάβες εντοπίζονται κυρίως στις αρτηρίες της κνήμης και των ποδιών και λιγότερο, στις αρτηρίες του μηρού. Πολύ λιγότερο αφορούν στις αρτηρίες της λεκάνης και των άνω άκρων.
Διαβητική Καρδιοπάθεια
Πολλοί βλαπτικοί μηχανισμοί μπορεί να προκαλούν ταυτόχρονα βλάβες στην καρδιά των ατόμων με διαβήτη, εκτός από τη μακροαγγειοπάθεια των αγγείων της καρδιάς (δηλαδή των στεφανιαίων αγγείων). Από το διαβήτη προσβάλλονται επίσης και τα μικρά αγγεία (μικροαγγειοπάθεια) με αποτέλεσμα τη διαταραχή της συστολής του καρδιακού μυός. Ακόμα βλάπτεται ο ίδιος ο μυς (μυοπάθεια) και το αυτόνομο νευρικό σύστημα της καρδιάς (αυτόνομη νευροπάθεια). Αυτόνομο (ή φυσικό) νευρικό σύστημα είναι εκείνα τα νεύρα που λειτουργούν ανεξάρτητα από τη βούληση του ανθρώπου. Η αυτόνομη νευροπάθεια της καρδιάς μπορεί να προκαλεί επίμονη ταχυκαρδία ή προδιάθεση για αρρυθμίες. Επίσης, συχνά είναι τα βωβά εμφράγματα λόγω διαβητικής νευροπάθειας.
Αποφρακτική νόσος των αρτηριών του εγκεφάλου
Οι αποφρακτικές βλάβες των καρωτίδων και των αρτηριών του εγκεφάλου είναι συχνότερες και βαρύτερες στους διαβητικούς σε σύγκριση με τους μη διαβητικούς και ο κίνδυνος αγγειακού εγκεφαλικού επεισοδίου είναι μεγαλύτερος.
Ιδιαίτερα συχνή σε άτομα με σακχαρώδη διαβήτη είναι η απόφραξη των έσω καρωτίδων, χωρίς δηλαδή νευρολογικά συμπτώματα. Οι ασθενείς αυτοί μπορεί να μην έχουν πάθει και η αξονική τομογραφία εγκεφάλου να μη δείχνει βλάβες.
Τα αγγειακά εγκεφαλικά επεισόδια στους διαβητικούς είναι συνήθως ισχαιμικού τύπου και οι κλινικές εκδηλώσεις τους δεν διαφέρουν από εκείνες των μη διαβητικών.
Με τη σύγχρονη τεχνική της έγχρωμης υπερηχοτομογραφίας (Triplex) είναι δυνατό να διαγνωσθούν και να εκτιμηθούν οι μορφολογικές αλλοιώσεις των αρτηριών που οδηγούν το αίμα στον εγκέφαλο σε πολύ πρώιμα στάδια έτσι ώστε να παρέχεται η δυνατότητα της έγκαιρης θεραπευτικής παρέμβασης για την πρόληψη του αγγειακού εγκεφαλικού επεισοδίου.
Περιφερική αγγειακή νόσος
Οι βλάβες των αρτηριών που οδηγούν το αίμα στα κάτω άκρα έχουν τα εξής χαρακτηριστικά σε άτομα με σακχαρώδη διαβήτη. Αφορούν συχνότερα τις αρτηρίες κάτω από το γόνατο, ενώ στους μη διαβητικούς αφορούν κυρίως στην αορτή, τα λαγόνια και τα μηριαία αγγεία. Αυτός είναι ένας από τους βασικούς λόγους που η πλειονότητα των ασθενών δεν εμφανίζει τυπική διαλείπουσα χωλότητα.
Διαλείπουσα χωλότητα είναι η εμφάνιση πόνου στα πόδια μετά από το περπάτημα μιας απόστασης. Όταν ο ασθενής σταματήσει να βαδίζει, ο πόνος περνά μετά από λίγο. Όσο πιο βαριά η μακροαγγειοπάθεια τόσο μικραίνει η απόσταση που μπορεί να βαδίσει ο ασθενής πριν αισθανθεί πόνο. Στην αντικειμενική εξέταση το πόδι είναι συνήθως ψυχρό με ενδείξεις ατροφίας του δέρματος, ενώ ο περιφερικός σφυγμός συχνά εξαλείφεται.
Οι ασθενείς συχνά αναφέρουν καυσαλγίες στα πόδια και υπαισθησία (τύπου κάλτσας). Λόγω της συνυπάρχου σας διαβητικής νευροπάθειας, επιπόλαιοι αλλά και σοβαρότεροι τραυματισμοί στα πόδια και κυρίως στα πέλματα και στα δάκτυλα, μπορεί να μη γίνουν αντιληπτοί και να εξελιχθούν σε βαριά φλεγμονή, νέκρωση και τελικά γάγγραινα.
Ο όρος διαβητικό πόδι εκφράζει την κλινική οντότητα που απορρέει από τη συνύπαρξη της αποφρακτικής αρτηριοπάθειας, με συνήθως ανεπαρκή παράπλευρη κυκλοφορία, της μικροαγγειοπάθειας, της νευροπάθειας και της μειωμένης αντίστασης στις λοιμώξεις.
Συχνή είναι η εμφάνιση ελκών, τα οποία διακρίνονται σε αμιγώς νευροπαθητικά, με χαρακτηριστική την εντόπιση στο πέλμα, αμιγώς ισχαιμικά και μεικτής αιτιολογίας. Η συχνότητα εμφάνισης ελκών των άκρων πόδων στους διαβητικούς υπολογίζεται στο 10-15%. Τα έλκη αυτά αποτελούν πύλη εισόδου μικροβίων και οδηγούν στην εμφάνιση λοιμώξεων του διαβητικού ποδιού. Οι λοιμώξεις αυτές είναι κατά κανόνα πολυμικροβιακής αιτιολογίας.
Σύμφωνα με πρόσφατες μελέτες σ’ ένα σημαντικό ποσοστό που φαίνεται ότι αφορά στο 50% των περιπτώσεων, οι λοιμώξεις του διαβητικού ποδιού συνοδεύονται από οστεομυελίτιδα, η οποία δεν εκδηλώνεται απαραίτητα με θορυβώδη συμπτώματα. Η πρόγνωση είναι καλύτερη για τα αμιγώς νευροπαθητικά έλκη. Σ’ ένα μεγάλο ποσοστό, που φθάνει μέχρι και το 50% των περιπτώσεων, καταλήγουν σε ακρωτηριασμό μικρό ή μεγάλο.
Θεραπευτική αντιμετώπιση της μακροαγγειοπάθειας
Πρωταρχική σημασία έχει η πρωτογενής και η δευτερογενής πρόληψη. Πρωτογενή πρόληψη ονομάζουμε την προφύλαξη από ένα γεγονός προτού αυτό συμβεί, ενώ δευτερογενή, την προφύλαξη από ένα γεγονός που έχει ήδη συμβεί και θέλουμε να αποφύγουμε να ξανασυμβεί. Απαιτείται κατά το δυνατόν ιδανική ρύθμιση του μεταβολισμού του σακχάρου.
Επίσης σημαντική είναι η τροποποίηση των υπολοίπων παραγόντων του καρδιαγγειακού κινδύνου, όπως η διακοπή του καπνίσματος, η διατήρηση του ιδανικού σωματικού βάρους, η συστηματική σωματική άσκηση, η διαιτητική ή και φαρμακευτική αντιμετώπιση της υπερλιπιδαιμίας και ο έλεγχος της αρτηριακής υπέρτασης.
Για τη θεραπευτική αντιμετώπιση της αποφρακτικής αρτηριοπάθειας των κάτω άκρων και της αγγειακής νόσου του εγκεφάλου ισχύουν οι ίδιες αρχές στους διαβητικούς, όπως και στους μη διαβητικούς. Για την πρωτογενή και δευτερογενή πρόληψη χορηγούνται κυρίως αντιαιμοπεταλιακοί παράγοντες. Οι αντιαιμοπεταλιακοί παράγοντες που χρησιμοποιούνται στην κλινική πράξη είναι η ασπιρίνη, η διπυριδαιμόλη και η κυλοπιδίνη.
Όσον αφορά στην αποφρακτική αρτηριοπάθεια των κάτω άκρων, αποτελεί πιθανόν το σημαντικότερο θεραπευτικό μέσο για τη συντηρητική αντιμετώπισή της. Η συστηματική μυϊκή άσκηση αυξάνει την αιμάτωση. Η εργοθεραπεία συνιστάται σε ασθενείς με διαλείπουσα χωλότητα, ενώ αντενδείκνυται στα άτομα με κρίσιμη ισχαιμία.
Όπως είναι γνωστό, η αποφυγή του καπνίσματος, η σωστή διατροφή με σκοπό την κατά το δυνατό αποφυγή της αύξησης των λιπιδίων του αίματος και ο έλεγχος της υπέρτασης αποτελούν σημαντικά μέτρα για την πρόληψη της αθηροσκλήρωσης γενικότερα. Υπάρχουν ενδείξεις ότι τα ίδια πρέπει να ισχύουν και για τα άτομα με διαβήτη.
Μακροαγγειοπάθεια
Η αγγειοπάθεια είναι η πάθηση των αιμοφόρων αγγείων όπως είναι οι αρτηρίες, οι φλέβες και τα τριχοειδή αγγεία που μπορεί να προκληθεί από την μακρόχρονη παρουσία διαβήτη. Οι δύο τύποι αγγειοπάθειας είναι η μικροαγγειοπάθεια και η μακροαγγειοπάθεια.
Τα άτομα με σακχαρώδη διαβήτη προσβάλλονται συχνά από βλάβες των αγγείων του εγκεφάλου, της καρδιάς και των κάτω άκρων. Η πάθηση αυτή λέγεται μακροαγγειοπάθεια (ή αθηρωμάτωση) σε αντιδιαστολή με τη μικροαγγειοπάθεια που αφορά στα μικρά αγγεία των νεφρών και του βυθού των ματιών.
Η μικροαγγειοπάθεια είναι χαρακτηριστική βλάβη του σακχαρώδη διαβήτη, ενώ η μακροαγγειοπάθεια εμφανίζεται και σε άτομα χωρίς σακχαρώδη διαβήτη.
Πάντως η μακροαγγειοπάθεια έχει ιδιαίτερα χαρακτηριστικά στο σακχαρώδη διαβήτη και γι αυτό ορισμένοι την ονομάζουν διαβητική μακροαγγειοπάθεια.
Διαβητική Μακροαγγειοπάθεια
Πρόκειται για μια μορφή γενικευμένης αποφρακτικής αρτηριοπάθειας η οποία διαφέρει από την κλασική αθηρωμάτωση. Προσβάλλονται αρτηρίες μεσαίου και μεγάλου μεγέθους με συχνότερη εντόπιση τις περιφερικές αρτηρίες των άκρων, τις στεφανιαίες και τις εγκεφαλικές αρτηρίες.
Η μακροαγγειοπάθεια, ως επιπλοκή του διαβήτη είναι ο κύριος λόγος προβλημάτων υγείας των ατόμων με διαβήτη. Επιπλοκές από αυτή την αιτία εμφανίζονται, στους διαβητικούς 10-15 χρόνια νωρίτερα από ό,τι στο μη διαβητικό πληθυσμό.
Άνδρες και γυναίκες προσβάλλονται εξίσου συχνά. Η αποφρακτική νόσος των στεφανιαίων και των αρτηριών εκδηλώνεται μετά την τέταρτη δεκαετία της ηλικίας και είναι 5-10 φορές συχνότερη στους διαβητικούς από ό,τι στους μη διαβητικούς. Η συνύπαρξη παχυσαρκίας, δυσλιπιδαιμίας (με υψηλές τιμές LDL και χαμηλές HDL – χοληστερόλης και υπερτριγλυκεριδαιμίας) και αρτηριακής υπέρτασης επιτείνουν την εμφάνιση και την εξέλιξη της μακροαγγειοπάθειας.
Στον άνθρωπο, οι εκδηλώσεις της διαβητικής μακροαγγειοπάθειας είναι παρόμοιες με εκείνες της αρτηριοσκλήρυνσης. Η προσβολή των στεφανιαίων αρτηριών, έχει ως αποτέλεσμα στεφανιαία νόσο και έμφραγμα του μυοκαρδίου, σκλήρυνση των αγγείων του εγκεφάλου με αποτέλεσμα την εμφάνιση αγγειακών εγκεφαλικών – κυρίως θρομβωτικών ή εμβολικών – επεισοδίων και η προσβολή των μεγάλων αγγείων των άκρων προκαλεί την εμφάνιση περιφερικής αρτηριοπάθειας.
Οι περιφερικές αποφρακτικές βλάβες εντοπίζονται κυρίως στις αρτηρίες της κνήμης και των ποδιών και λιγότερο, στις αρτηρίες του μηρού. Πολύ λιγότερο αφορούν στις αρτηρίες της λεκάνης και των άνω άκρων.
Διαβητική Καρδιοπάθεια
Πολλοί βλαπτικοί μηχανισμοί μπορεί να προκαλούν ταυτόχρονα βλάβες στην καρδιά των ατόμων με διαβήτη, εκτός από τη μακροαγγειοπάθεια των αγγείων της καρδιάς (δηλαδή των στεφανιαίων αγγείων). Από το διαβήτη προσβάλλονται επίσης και τα μικρά αγγεία (μικροαγγειοπάθεια) με αποτέλεσμα τη διαταραχή της συστολής του καρδιακού μυός. Ακόμα βλάπτεται ο ίδιος ο μυς (μυοπάθεια) και το αυτόνομο νευρικό σύστημα της καρδιάς (αυτόνομη νευροπάθεια). Αυτόνομο (ή φυσικό) νευρικό σύστημα είναι εκείνα τα νεύρα που λειτουργούν ανεξάρτητα από τη βούληση του ανθρώπου. Η αυτόνομη νευροπάθεια της καρδιάς μπορεί να προκαλεί επίμονη ταχυκαρδία ή προδιάθεση για αρρυθμίες. Επίσης, συχνά είναι τα βωβά εμφράγματα λόγω διαβητικής νευροπάθειας.
Αποφρακτική νόσος των αρτηριών του εγκεφάλου
Οι αποφρακτικές βλάβες των καρωτίδων και των αρτηριών του εγκεφάλου είναι συχνότερες και βαρύτερες στους διαβητικούς σε σύγκριση με τους μη διαβητικούς και ο κίνδυνος αγγειακού εγκεφαλικού επεισοδίου είναι μεγαλύτερος.
Ιδιαίτερα συχνή σε άτομα με σακχαρώδη διαβήτη είναι η απόφραξη των έσω καρωτίδων, χωρίς δηλαδή νευρολογικά συμπτώματα. Οι ασθενείς αυτοί μπορεί να μην έχουν πάθει και η αξονική τομογραφία εγκεφάλου να μη δείχνει βλάβες.
Τα αγγειακά εγκεφαλικά επεισόδια στους διαβητικούς είναι συνήθως ισχαιμικού τύπου και οι κλινικές εκδηλώσεις τους δεν διαφέρουν από εκείνες των μη διαβητικών.
Με τη σύγχρονη τεχνική της έγχρωμης υπερηχοτομογραφίας (Triplex) είναι δυνατό να διαγνωσθούν και να εκτιμηθούν οι μορφολογικές αλλοιώσεις των αρτηριών που οδηγούν το αίμα στον εγκέφαλο σε πολύ πρώιμα στάδια έτσι ώστε να παρέχεται η δυνατότητα της έγκαιρης θεραπευτικής παρέμβασης για την πρόληψη του αγγειακού εγκεφαλικού επεισοδίου.
Περιφερική αγγειακή νόσος
Οι βλάβες των αρτηριών που οδηγούν το αίμα στα κάτω άκρα έχουν τα εξής χαρακτηριστικά σε άτομα με σακχαρώδη διαβήτη. Αφορούν συχνότερα τις αρτηρίες κάτω από το γόνατο, ενώ στους μη διαβητικούς αφορούν κυρίως στην αορτή, τα λαγόνια και τα μηριαία αγγεία. Αυτός είναι ένας από τους βασικούς λόγους που η πλειονότητα των ασθενών δεν εμφανίζει τυπική διαλείπουσα χωλότητα.
Διαλείπουσα χωλότητα είναι η εμφάνιση πόνου στα πόδια μετά από το περπάτημα μιας απόστασης. Όταν ο ασθενής σταματήσει να βαδίζει, ο πόνος περνά μετά από λίγο. Όσο πιο βαριά η μακροαγγειοπάθεια τόσο μικραίνει η απόσταση που μπορεί να βαδίσει ο ασθενής πριν αισθανθεί πόνο. Στην αντικειμενική εξέταση το πόδι είναι συνήθως ψυχρό με ενδείξεις ατροφίας του δέρματος, ενώ ο περιφερικός σφυγμός συχνά εξαλείφεται.
Οι ασθενείς συχνά αναφέρουν καυσαλγίες στα πόδια και υπαισθησία (τύπου κάλτσας). Λόγω της συνυπάρχου σας διαβητικής νευροπάθειας, επιπόλαιοι αλλά και σοβαρότεροι τραυματισμοί στα πόδια και κυρίως στα πέλματα και στα δάκτυλα, μπορεί να μη γίνουν αντιληπτοί και να εξελιχθούν σε βαριά φλεγμονή, νέκρωση και τελικά γάγγραινα.
Ο όρος διαβητικό πόδι εκφράζει την κλινική οντότητα που απορρέει από τη συνύπαρξη της αποφρακτικής αρτηριοπάθειας, με συνήθως ανεπαρκή παράπλευρη κυκλοφορία, της μικροαγγειοπάθειας, της νευροπάθειας και της μειωμένης αντίστασης στις λοιμώξεις.
Συχνή είναι η εμφάνιση ελκών, τα οποία διακρίνονται σε αμιγώς νευροπαθητικά, με χαρακτηριστική την εντόπιση στο πέλμα, αμιγώς ισχαιμικά και μεικτής αιτιολογίας. Η συχνότητα εμφάνισης ελκών των άκρων πόδων στους διαβητικούς υπολογίζεται στο 10-15%. Τα έλκη αυτά αποτελούν πύλη εισόδου μικροβίων και οδηγούν στην εμφάνιση λοιμώξεων του διαβητικού ποδιού. Οι λοιμώξεις αυτές είναι κατά κανόνα πολυμικροβιακής αιτιολογίας.
Σύμφωνα με πρόσφατες μελέτες σ’ ένα σημαντικό ποσοστό που φαίνεται ότι αφορά στο 50% των περιπτώσεων, οι λοιμώξεις του διαβητικού ποδιού συνοδεύονται από οστεομυελίτιδα, η οποία δεν εκδηλώνεται απαραίτητα με θορυβώδη συμπτώματα. Η πρόγνωση είναι καλύτερη για τα αμιγώς νευροπαθητικά έλκη. Σ’ ένα μεγάλο ποσοστό, που φθάνει μέχρι και το 50% των περιπτώσεων, καταλήγουν σε ακρωτηριασμό μικρό ή μεγάλο.
Θεραπευτική αντιμετώπιση της μακροαγγειοπάθειας
Πρωταρχική σημασία έχει η πρωτογενής και η δευτερογενής πρόληψη. Πρωτογενή πρόληψη ονομάζουμε την προφύλαξη από ένα γεγονός προτού αυτό συμβεί, ενώ δευτερογενή, την προφύλαξη από ένα γεγονός που έχει ήδη συμβεί και θέλουμε να αποφύγουμε να ξανασυμβεί. Απαιτείται κατά το δυνατόν ιδανική ρύθμιση του μεταβολισμού του σακχάρου.
Επίσης σημαντική είναι η τροποποίηση των υπολοίπων παραγόντων του καρδιαγγειακού κινδύνου, όπως η διακοπή του καπνίσματος, η διατήρηση του ιδανικού σωματικού βάρους, η συστηματική σωματική άσκηση, η διαιτητική ή και φαρμακευτική αντιμετώπιση της υπερλιπιδαιμίας και ο έλεγχος της αρτηριακής υπέρτασης.
Για τη θεραπευτική αντιμετώπιση της αποφρακτικής αρτηριοπάθειας των κάτω άκρων και της αγγειακής νόσου του εγκεφάλου ισχύουν οι ίδιες αρχές στους διαβητικούς, όπως και στους μη διαβητικούς. Για την πρωτογενή και δευτερογενή πρόληψη χορηγούνται κυρίως αντιαιμοπεταλιακοί παράγοντες. Οι αντιαιμοπεταλιακοί παράγοντες που χρησιμοποιούνται στην κλινική πράξη είναι η ασπιρίνη, η διπυριδαιμόλη και η κυλοπιδίνη.
Όσον αφορά στην αποφρακτική αρτηριοπάθεια των κάτω άκρων, αποτελεί πιθανόν το σημαντικότερο θεραπευτικό μέσο για τη συντηρητική αντιμετώπισή της. Η συστηματική μυϊκή άσκηση αυξάνει την αιμάτωση. Η εργοθεραπεία συνιστάται σε ασθενείς με διαλείπουσα χωλότητα, ενώ αντενδείκνυται στα άτομα με κρίσιμη ισχαιμία.
Όπως είναι γνωστό, η αποφυγή του καπνίσματος, η σωστή διατροφή με σκοπό την κατά το δυνατό αποφυγή της αύξησης των λιπιδίων του αίματος και ο έλεγχος της υπέρτασης αποτελούν σημαντικά μέτρα για την πρόληψη της αθηροσκλήρωσης γενικότερα. Υπάρχουν ενδείξεις ότι τα ίδια πρέπει να ισχύουν και για τα άτομα με διαβήτη.
Ο σακχαρώδης διαβήτης επηρεάζει πολλές φορές τις αρτηρίες με σκλήρυνση και όταν δεν προσέχετε την διατροφή σας, καπνίζετε ή έχετε αρρύθμιστη πίεση, συχνά τα αγγεία φράζουν.
Μακροαγγειοπάθεια
Η αγγειοπάθεια είναι η πάθηση των αιμοφόρων αγγείων όπως είναι οι αρτηρίες, οι φλέβες και τα τριχοειδή αγγεία που μπορεί να προκληθεί από την μακρόχρονη παρουσία διαβήτη. Οι δύο τύποι αγγειοπάθειας είναι η μικροαγγειοπάθεια και η μακροαγγειοπάθεια.
Τα άτομα με σακχαρώδη διαβήτη προσβάλλονται συχνά από βλάβες των αγγείων του εγκεφάλου, της καρδιάς και των κάτω άκρων. Η πάθηση αυτή λέγεται μακροαγγειοπάθεια (ή αθηρωμάτωση) σε αντιδιαστολή με τη μικροαγγειοπάθεια που αφορά στα μικρά αγγεία των νεφρών και του βυθού των ματιών.
Η μικροαγγειοπάθεια είναι χαρακτηριστική βλάβη του σακχαρώδη διαβήτη, ενώ η μακροαγγειοπάθεια εμφανίζεται και σε άτομα χωρίς σακχαρώδη διαβήτη.
Πάντως η μακροαγγειοπάθεια έχει ιδιαίτερα χαρακτηριστικά στο σακχαρώδη διαβήτη και γι αυτό ορισμένοι την ονομάζουν διαβητική μακροαγγειοπάθεια.
Διαβητική Μακροαγγειοπάθεια
Πρόκειται για μια μορφή γενικευμένης αποφρακτικής αρτηριοπάθειας η οποία διαφέρει από την κλασική αθηρωμάτωση. Προσβάλλονται αρτηρίες μεσαίου και μεγάλου μεγέθους με συχνότερη εντόπιση τις περιφερικές αρτηρίες των άκρων, τις στεφανιαίες και τις εγκεφαλικές αρτηρίες.
Η μακροαγγειοπάθεια, ως επιπλοκή του διαβήτη είναι ο κύριος λόγος προβλημάτων υγείας των ατόμων με διαβήτη. Επιπλοκές από αυτή την αιτία εμφανίζονται, στους διαβητικούς 10-15 χρόνια νωρίτερα από ό,τι στο μη διαβητικό πληθυσμό.
Άνδρες και γυναίκες προσβάλλονται εξίσου συχνά. Η αποφρακτική νόσος των στεφανιαίων και των αρτηριών εκδηλώνεται μετά την τέταρτη δεκαετία της ηλικίας και είναι 5-10 φορές συχνότερη στους διαβητικούς από ό,τι στους μη διαβητικούς. Η συνύπαρξη παχυσαρκίας, δυσλιπιδαιμίας (με υψηλές τιμές LDL και χαμηλές HDL – χοληστερόλης και υπερτριγλυκεριδαιμίας) και αρτηριακής υπέρτασης επιτείνουν την εμφάνιση και την εξέλιξη της μακροαγγειοπάθειας.
Στον άνθρωπο, οι εκδηλώσεις της διαβητικής μακροαγγειοπάθειας είναι παρόμοιες με εκείνες της αρτηριοσκλήρυνσης. Η προσβολή των στεφανιαίων αρτηριών, έχει ως αποτέλεσμα στεφανιαία νόσο και έμφραγμα του μυοκαρδίου, σκλήρυνση των αγγείων του εγκεφάλου με αποτέλεσμα την εμφάνιση αγγειακών εγκεφαλικών – κυρίως θρομβωτικών ή εμβολικών – επεισοδίων και η προσβολή των μεγάλων αγγείων των άκρων προκαλεί την εμφάνιση περιφερικής αρτηριοπάθειας.
Οι περιφερικές αποφρακτικές βλάβες εντοπίζονται κυρίως στις αρτηρίες της κνήμης και των ποδιών και λιγότερο, στις αρτηρίες του μηρού. Πολύ λιγότερο αφορούν στις αρτηρίες της λεκάνης και των άνω άκρων.
Διαβητική Καρδιοπάθεια
Πολλοί βλαπτικοί μηχανισμοί μπορεί να προκαλούν ταυτόχρονα βλάβες στην καρδιά των ατόμων με διαβήτη, εκτός από τη μακροαγγειοπάθεια των αγγείων της καρδιάς (δηλαδή των στεφανιαίων αγγείων). Από το διαβήτη προσβάλλονται επίσης και τα μικρά αγγεία (μικροαγγειοπάθεια) με αποτέλεσμα τη διαταραχή της συστολής του καρδιακού μυός. Ακόμα βλάπτεται ο ίδιος ο μυς (μυοπάθεια) και το αυτόνομο νευρικό σύστημα της καρδιάς (αυτόνομη νευροπάθεια). Αυτόνομο (ή φυσικό) νευρικό σύστημα είναι εκείνα τα νεύρα που λειτουργούν ανεξάρτητα από τη βούληση του ανθρώπου. Η αυτόνομη νευροπάθεια της καρδιάς μπορεί να προκαλεί επίμονη ταχυκαρδία ή προδιάθεση για αρρυθμίες. Επίσης, συχνά είναι τα βωβά εμφράγματα λόγω διαβητικής νευροπάθειας.
Αποφρακτική νόσος των αρτηριών του εγκεφάλου
Οι αποφρακτικές βλάβες των καρωτίδων και των αρτηριών του εγκεφάλου είναι συχνότερες και βαρύτερες στους διαβητικούς σε σύγκριση με τους μη διαβητικούς και ο κίνδυνος αγγειακού εγκεφαλικού επεισοδίου είναι μεγαλύτερος.
Ιδιαίτερα συχνή σε άτομα με σακχαρώδη διαβήτη είναι η απόφραξη των έσω καρωτίδων, χωρίς δηλαδή νευρολογικά συμπτώματα. Οι ασθενείς αυτοί μπορεί να μην έχουν πάθει και η αξονική τομογραφία εγκεφάλου να μη δείχνει βλάβες.
Τα αγγειακά εγκεφαλικά επεισόδια στους διαβητικούς είναι συνήθως ισχαιμικού τύπου και οι κλινικές εκδηλώσεις τους δεν διαφέρουν από εκείνες των μη διαβητικών.
Με τη σύγχρονη τεχνική της έγχρωμης υπερηχοτομογραφίας (Triplex) είναι δυνατό να διαγνωσθούν και να εκτιμηθούν οι μορφολογικές αλλοιώσεις των αρτηριών που οδηγούν το αίμα στον εγκέφαλο σε πολύ πρώιμα στάδια έτσι ώστε να παρέχεται η δυνατότητα της έγκαιρης θεραπευτικής παρέμβασης για την πρόληψη του αγγειακού εγκεφαλικού επεισοδίου.
Περιφερική αγγειακή νόσος
Οι βλάβες των αρτηριών που οδηγούν το αίμα στα κάτω άκρα έχουν τα εξής χαρακτηριστικά σε άτομα με σακχαρώδη διαβήτη. Αφορούν συχνότερα τις αρτηρίες κάτω από το γόνατο, ενώ στους μη διαβητικούς αφορούν κυρίως στην αορτή, τα λαγόνια και τα μηριαία αγγεία. Αυτός είναι ένας από τους βασικούς λόγους που η πλειονότητα των ασθενών δεν εμφανίζει τυπική διαλείπουσα χωλότητα.
Διαλείπουσα χωλότητα είναι η εμφάνιση πόνου στα πόδια μετά από το περπάτημα μιας απόστασης. Όταν ο ασθενής σταματήσει να βαδίζει, ο πόνος περνά μετά από λίγο. Όσο πιο βαριά η μακροαγγειοπάθεια τόσο μικραίνει η απόσταση που μπορεί να βαδίσει ο ασθενής πριν αισθανθεί πόνο. Στην αντικειμενική εξέταση το πόδι είναι συνήθως ψυχρό με ενδείξεις ατροφίας του δέρματος, ενώ ο περιφερικός σφυγμός συχνά εξαλείφεται.
Οι ασθενείς συχνά αναφέρουν καυσαλγίες στα πόδια και υπαισθησία (τύπου κάλτσας). Λόγω της συνυπάρχου σας διαβητικής νευροπάθειας, επιπόλαιοι αλλά και σοβαρότεροι τραυματισμοί στα πόδια και κυρίως στα πέλματα και στα δάκτυλα, μπορεί να μη γίνουν αντιληπτοί και να εξελιχθούν σε βαριά φλεγμονή, νέκρωση και τελικά γάγγραινα.
Ο όρος διαβητικό πόδι εκφράζει την κλινική οντότητα που απορρέει από τη συνύπαρξη της αποφρακτικής αρτηριοπάθειας, με συνήθως ανεπαρκή παράπλευρη κυκλοφορία, της μικροαγγειοπάθειας, της νευροπάθειας και της μειωμένης αντίστασης στις λοιμώξεις.
Συχνή είναι η εμφάνιση ελκών, τα οποία διακρίνονται σε αμιγώς νευροπαθητικά, με χαρακτηριστική την εντόπιση στο πέλμα, αμιγώς ισχαιμικά και μεικτής αιτιολογίας. Η συχνότητα εμφάνισης ελκών των άκρων πόδων στους διαβητικούς υπολογίζεται στο 10-15%. Τα έλκη αυτά αποτελούν πύλη εισόδου μικροβίων και οδηγούν στην εμφάνιση λοιμώξεων του διαβητικού ποδιού. Οι λοιμώξεις αυτές είναι κατά κανόνα πολυμικροβιακής αιτιολογίας.
Σύμφωνα με πρόσφατες μελέτες σ’ ένα σημαντικό ποσοστό που φαίνεται ότι αφορά στο 50% των περιπτώσεων, οι λοιμώξεις του διαβητικού ποδιού συνοδεύονται από οστεομυελίτιδα, η οποία δεν εκδηλώνεται απαραίτητα με θορυβώδη συμπτώματα. Η πρόγνωση είναι καλύτερη για τα αμιγώς νευροπαθητικά έλκη. Σ’ ένα μεγάλο ποσοστό, που φθάνει μέχρι και το 50% των περιπτώσεων, καταλήγουν σε ακρωτηριασμό μικρό ή μεγάλο.
Θεραπευτική αντιμετώπιση της μακροαγγειοπάθειας
Πρωταρχική σημασία έχει η πρωτογενής και η δευτερογενής πρόληψη. Πρωτογενή πρόληψη ονομάζουμε την προφύλαξη από ένα γεγονός προτού αυτό συμβεί, ενώ δευτερογενή, την προφύλαξη από ένα γεγονός που έχει ήδη συμβεί και θέλουμε να αποφύγουμε να ξανασυμβεί. Απαιτείται κατά το δυνατόν ιδανική ρύθμιση του μεταβολισμού του σακχάρου.
Επίσης σημαντική είναι η τροποποίηση των υπολοίπων παραγόντων του καρδιαγγειακού κινδύνου, όπως η διακοπή του καπνίσματος, η διατήρηση του ιδανικού σωματικού βάρους, η συστηματική σωματική άσκηση, η διαιτητική ή και φαρμακευτική αντιμετώπιση της υπερλιπιδαιμίας και ο έλεγχος της αρτηριακής υπέρτασης.
Για τη θεραπευτική αντιμετώπιση της αποφρακτικής αρτηριοπάθειας των κάτω άκρων και της αγγειακής νόσου του εγκεφάλου ισχύουν οι ίδιες αρχές στους διαβητικούς, όπως και στους μη διαβητικούς. Για την πρωτογενή και δευτερογενή πρόληψη χορηγούνται κυρίως αντιαιμοπεταλιακοί παράγοντες. Οι αντιαιμοπεταλιακοί παράγοντες που χρησιμοποιούνται στην κλινική πράξη είναι η ασπιρίνη, η διπυριδαιμόλη και η κυλοπιδίνη.
Όσον αφορά στην αποφρακτική αρτηριοπάθεια των κάτω άκρων, αποτελεί πιθανόν το σημαντικότερο θεραπευτικό μέσο για τη συντηρητική αντιμετώπισή της. Η συστηματική μυϊκή άσκηση αυξάνει την αιμάτωση. Η εργοθεραπεία συνιστάται σε ασθενείς με διαλείπουσα χωλότητα, ενώ αντενδείκνυται στα άτομα με κρίσιμη ισχαιμία.
Όπως είναι γνωστό, η αποφυγή του καπνίσματος, η σωστή διατροφή με σκοπό την κατά το δυνατό αποφυγή της αύξησης των λιπιδίων του αίματος και ο έλεγχος της υπέρτασης αποτελούν σημαντικά μέτρα για την πρόληψη της αθηροσκλήρωσης γενικότερα. Υπάρχουν ενδείξεις ότι τα ίδια πρέπει να ισχύουν και για τα άτομα με διαβήτη.
Ευρυαγγείες... Πρόβλημα υγείας ή αισθητικής;
Είναι μικρές μετατριχοειδικές φλέβες οι οποίες δεν επηρεάζουν την γενική κυκλοφορία.
Ευρυαγγείες υπάρχουν παντού, στο σώμα ,στο πρόσωπο,αλλά κυρίως στα κάτω άκρα.
Είναι συνήθως μία αθώα διαταραχή αισθητικού χαρακτήρα πλην των συνδιασμένων φλεβικών διαταραχών που περιλαμβάνουν και φλεβεκτασίες με η χωρίς κιρσούς αλλά και σημεία σόβαρής φλεβικής ανεπάρκειας.
Μπορεί λοιπόν οι ευρυαγγείες να υποκρύπτουν ένα σοβαρότερο πρόβλημα φλεβικής κυκλοφορίας και δεν είναι πάντα μιά απλή αισθητική διαταραχή.Γινεται αμέσως κατανοητό ότι αν υποκρύπτεται φλεβική νόσος τότε κάθε θεραπευτική προσέγγιση με αισθητικό στόχο θα αποτύχει παταγωδώς.
Η προσεκτική Αγγειολογική Ιατρική εξέταση είναι αυτή που θα καθορίσει την σοβαρότητα των ευρυάγγειων αλλά και την κατάλληλη θεραπευτική μέθοδο.Σε περιπτώσεις που οι ευρυαγγείες είναι περιπεπλεγμένες ,δηλαδή συνδιάζονται με φλέβες διαφόρων μεγεθών στα πόδια τότε χρειάζεται η ειδική εξέταση , το Εγχρωμο Triplex φλεβων κάτω άκρων .
Οι αισθητικές ευρυαγγείες λοιπόν ,αντιμετωπίζονται Ιατρικά με τις σκληρυντικές ενέσεις με την μέθοδο -microsclerose –και την εφαρμογή μίας σειράς θεραπευτικών επισκέψεων που γινονται στο Ιατρείο και δεν χρειάζεται να απέχει η θεραπευόμενη απο τις συνήθεις ασχολίες της η την εργασία της.
Οταν απο την εξέταση προκύψει μεγαλύτερο πρόβλημα Φλεβικό τότε πρέπει αυτό να αντιμετωπιστεί πρώτο.
Εάν είναι θέμα χειρουργικής επέμβασης ,πρέπει να προηγηθεί η επέμβαση, εάν είναι πρόβλημα φλεβεκτασιών ,η μετεγχειρητική υποτροπή με εμφάνιση μικτών φλεβικών προβλημάτων με μεγάλες υπολειματικές φλέβες αλλά και ευρυαγγείες τότε πάλι οι σκληρυντικές ενέσεις θα δώσουν την θεραπευτική λύση με την νεώτερη τεχνική της –foam sclerotherapy-με εξαιρετικά αποτελέσματα αποκατάστασης του φλεβικού προβλήματος αλλά και του αισθητικού.
Ξεκάθαρα πλέον δεν χρησιμοποιούμαι LASER και ειδικά στα πόδια για την αντιμετώπιση των ευρυάγγειων παρά μόνο στο πρόσωπο και πάντα με επιφύλαξη.
Τα πλεονεκτήματα της θεραπείας με σκληρυντικές ενέσεις είναι
1) ο έλεγχος του προβλήματος των φλεβικών διαταραχών και η διατήρηση της καλής φλεβικής κυκλοφορίας .
2) δεν υπάρχουν παρενέργειες και στα έμπειρα χέρια του σκληροθεραπευτού Ιατρού τα αποτελέσματα είναι άριστα
3) μπορούν να αντιμετωπιστούν με επιτυχία και μεγαλύτερα των ευρυαγγειών προβλήματα,όπως φλεβεκτασίες ,υποτροπές χειρουργικής αφαίρεσης κιρσών τα οπία είναι πολυ συνήθη και δεν είναι αισθητικά προβλήματα αλλά προβλήματα Υγείας.
4) με την χρήση σε ιδιαιτέρως ευαίσθητα άτομα spray αναισθητικού η θεραπεία είναι εντελώς ανώδυνη και αποδεκτή για όλες τις θεραπευόμενες.
5) Η συντήρηση του καλού αποτελέσματος γίνεται με ετήσιες επισκέψεις που βοηθούν επίσης να μην υπάρχουν τα ενοχλητικά συμπτώματα των πόνων στα πόδια τα καψίματα που τόσο ταλαιπωρούν τις γυναίκες σήμερα.
Τι είναι οι σκληρυντικές ενέσεις??
Η σκληροθεραπεία (θεραπεία με σκληρυντικές ενέσεις) είναι μία θεραπευτική μέθοδος αντιμετώπισης φλεβικών παθήσεων με απλό τρόπο χωρίς την ανάγκη νοσηλείας η οποιασδήποτε αποχής απο τις συνηθισμένες δραστηριότητες του θεραπευομένου.
Η σκληρυντική ένεση περιέχει μία φαρμακευτική απόλυτα ελεγμένη η οποία στο σημείο που θεραπευτής την ενχύει χρησιμοποιόντας την πιόλεπτή βελόνα που παράγεται προκάλει μία εσωτερική αντίδραση στο αγγείο το οποίο για λίγα εκατοστά αλλοιώνεται και απορροφάται απο τον οργανισμό. Η σκληρυντική ουσία δεν απορροφάται απο τον οργανισμό και ως εκ τούτου δεν υπάρχουν οι αλλεργικές αντιδράσεις που προκαλουν κάποιες φαρμακευτικές ουσίες.
Είναι απαραίτητο να αντιμετωπισθούν τα φλεβικά προβλήματα με ειδική σειρά ,απο τα σοβαρότερα προς τα μικρότερα και απο τα προβλήματα του μηρού πρωτα και μετά των κνημών και του άκρου ποδός.
Εχουμε πλέον την εμπειρία πολλών περιστατικών και τα καλά μας αποτελεσματα είναι αναλογά των καλυτέρων Αγγειολογικών Κέντρων του Κοσμου.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
